To Facebook or not to Facebook

Not dus, voor mij. Ik doe al genoeg aan egotripperij hier op mijn blog.

Ik heb het wel een tijdje geprobeerd hoor. Maar ik heb me weer afgemeld. Ik zag er geen TOEGEVOEGDE WAARDE in. Ik kreeg "vriendschapsaanvragen" van kollega's die ik nauwelijks ken, en van louche bedrijven die zo waarschijnlijk reclame willen maken. (Dat afmelden is helemaal niet zo eenvoudig. Bij Facebook zelf vind je er moeilijk informatie over. En als je het gedaan hebt, dan mag je daarna nergens meer op een facebook-link klikken of iets "liken", want dan is je account automatisch weer aktief.)

Discussie les 2

In aansluiting op de les discussieren die ik vroeger op school kreeg, volgt hier les 2 door mijzelf samengesteld.

We moeten een onderscheid maken tussen discussie's die ERGENS OVER GAAN, en discussies als tijdverdrijf. Bij een discussie die ergens over gaat, in het vervolg de "echte discussie" genoemd", heeft de uitgang van het gesprek concrete gevolgen. Een echte discussie is bijvoorbeeld een geschil op het werk, of een kind dat tegen een verbod van zijn ouders argumenteert. Het is belangrijk om een echte discussie te winnen, omdat er iets bij te halen valt. Als beide partijen de techniek onder de knie hebben, dan zal diegene winnen die objectief de beste argumenten heeft. Als je daarentegen slecht kunt discussieren, dan kan het gebeuren dat je verliest terwijl je eigenlijk gelijk hebt. En dat wil niemand.

Twee dromen

Zijn dromen interessant genoeg voor een blog? Oordeel zelf aan de hand van twee dromen die ik in een nacht had, toen ik na een paar dagen weer eens goed uit kon slapen.:

Droom 1:

Ik ben in een zwembad in het 50 meter bad. Het is een groot gebouw, met meerdere ruimtes en baden. Ik wil naar een andere ruimte waar het 25 meter bad is. Tussendoor ga ik naar de kleedruimte om mijn zwembroek nog eens goed aan te trekken. Dan loop ik naar de ruimte met het 25 meter bad. Ik ga een stukje om het water heen om aan de andere kant in het water te stappen. De mensen kijken me vreemd aan, alsof ik er heel opvallend uit zie. Eerst let ik er niet op, maar ongeveer na de derde persoon kijk ik langs me zelf omlaag. Ik schrik, want ik ontdek dat ik mijn zwembroek vergeten heb aan te trekken; ik loop in mijn blootje rond! Snel bedek ik mijn schaamstreek met mijn handen en probeer weer weg te lopen zonder al te veel op te vallen. En pas nu beginnen de mensen te lachen en naar me te roepen en te wijzen, nadat ze doorhebben dat het een vergissing was en dat ik me schaam.


Droom 2:

Ik ben weer in een groot gebouw, een soort overdekt winkelcentrum of een vliegveld. Er zijn meerdere winkels en ook cafes. Ik heb haast. Ik loop door een van de cafes. Ik heb hier niets te zoeken, ik wil er alleen maar zo snel mogelijk doorheen. Ik wurm me tussen de bar en de tafeltjes door, er staat ook nog een ober gebukt waar ik omheen moet manouevreren. Dan kom ik aan een rij tafeltjes met mensen waar ik onmogelijk tussendoor pas. Ik zou helemaal terug moeten en omlopen, maar daar heb ik geen tijd voor. Ik besluit over een tafeltje heen te springen, wetend dat ik met een halve voet op een tafeltje moet landen om dan verder te sprinten. De vrouw aan het tafeltje beklaagt zich op luide toon. Ze heeft natuurlijk gelijk, dit kan ik eigenlijk niet maken. Ik stop, draai me om en zeg: "Sorry, dat was heel erg onbeleefd van mij." Ik praat nog even door om uit te leggen wat er aan de hand is en mijn verontschuldigingen aan te bieden, maar de vrouw luistert helemaal niet naar mij. Ze draait demonstratief haar hoofd de andere kant op. Wat is dit? Ik zeg: "Tja, als u niet luistert, dan heeft het geen zin dat ik verder praat", en ik loop weer weg. Nu begint de vrouw echter luidkeels achter me aan te roepen, maar ik reageer niet meer en loop door. Nog minstens 20 meter hoor ik haar stem door het gebouw galmen.

Een onuitputtelijke bron van inspiratie

Dat bleek sex ook te zijn. Ik geef hier de woorden weer van een andere blogger(in), die deze achterliet in een reaktie op mijn stukje "Sex is...". Ik geef ze hier weer omdat ik er van onder de indruk was, en ik wil ze naar voren brengen voor iedereen die niet alle 100+ reakties heeft gelezen. Ze getuigen van echte empathie en mensenkennis. Het gaat er niet om of ik het er 100% mee eens ben. Wat ik in de woorden zie is iemand die bereid is zich in de ander te verplaatsen, begrip te hebben voor diens gevoelens, zich inleeft in zijn situatie, zonder daarbij zichzelf op te geven. Ze brengt misschien wel een offer, als je het feit dat je niet alleen aan je zelf denkt als offer beschouwt.

Misschien steigeren geemancipeerde vrouwen als ze dit lezen. Ik weet het niet, want ik ben geen geemancipeerde vrouw. Een feit is natuurlijk dat een relatie niet in orde is als ALLEEN de vrouw zo invoelzaam is als hieronder beschreven. Dan is er geen evenwicht. Dat betekent echter niet dat een vrouw DUS maar niet meer moet denken aan de behoeftes van haar man. Sommige vrouwen maken echter op mij de indruk precies zo te handelen in hun strijd om zelfstandigheid. En daarmee gaat iets waardevols verloren.

Als man ik wil ik nog even toevoegen dat we niet allemaal zo'n fragiel ego hebben dat we na een afwijzing meteen diep-depressief worden. Waar ik wel mee instem, is de positieve uitwerking die de beantwoording van onze avances hebben! Een kleine tip voor de mannen: denk er bij seks eens aan hoe je partner zoveel mogelijk plezier heeft, zonder dit op jouw vlag te schrijven bij je prestaties als "goede minnaar". Als je vrouw je avances nooit beantwoordt, dan is het zeer onwaarschijnlijk dat ze plezier beleeft aan sex. Dat kan aan haar liggen, maar ook aan jou.


Positief feit 1:

Bevredigende seks geeft hem het gevoel geliefd te zijn en begeerd te worden. Vrijen biedt troost die heel veel betekent voor een man. Vrijen is de zuiverste balsem tegen eenzaamheid.

Een man voelt zich geisoleerd, zelfs bij zijn vrouw. Maar bij het vrijen is er een persoon in de wereld bij wie je kwetsbaar kunt zijn en die je helemaal aanvaardt en niet veroordeelt. Het is die troost die heel veel betekent voor een man.

Positief feit 2:

Bevredigende seks geeft hem zelfvertrouwen.

Mannen vertelden dat ze zich beter voelden als ze vaker seks hadden,.. niet alleen lichamelijk maar juist innerlijk. Wat er in de slaapkamer gebeurt heeft echt invloed op hoe een man zich de volgende dag op kantoor voelt. Seks is een bevrijding van de dagelijkse druk, het lijkt alsof alles beter wordt. Als we eenmaal door hebben hoe belangrijk het seksleven van een man is voor zijn emotionele welbevinden, moeten we erachter zien te komen wat er gebeurt met hem als hij niet krijgt waarnaar hij op zoek is.


Verwonding 1:

Als zij geen zin heeft, voel ik me ongelooflijk afgewezen. Hoe graag mannen ook seks willen, de meeste van hen gaan liever in een ijskoude regen de heg knippen dan vrijen met een vrouw die hen uit plichtsbesef tegemoet lijkt te komen. De heg wijst hen nml niet af. Daar gaat het om. Als een vrouw toegeeft omdat het moet, wordt hij eigenlijk afgewezen door zijn vrouw. Als wij instemmen maar geen moeite doen om ons betrokken te voelen bij de man van wie we houden, ervaart hij: "Je bent niet in staat om me seksueel op te winden." Als zij zegt: vanavond niet lieverd", dan hoort hij: "Je bent zo onaantrekkelijk dat je niet eens kunt concureren met een kussen... en het kan mij niet schelen wat belangrijk voor jou is" Hoewel we mss alleen maar zeggen, dat we op dit tijstip liever geen seks willen, hoort hij de pijnlijke boodschap dat je hem niet wilt!

Nee is geen nee tegen seks, zegt een man, het is een afwijzing. Tegelijk voel ik me kwetsbaar als ik haar vraag om het initiatief te nemen.


Hoe kunnen wij vrouwen de sekskloof overbruggen?

Kies ervoor om van hem te houden op de manier die hij nodig heeft. Besef dat er achter al dat testoron een liefhebbend hart schuilgaat. Als het mogenlijk is, beantwoord zijn avances dan met een volledige emotionele betrokkenheid, in het besef dat je ZIJN hart raakt.

MAAR: als een lichamelijke reactie niet meer tot de mogenlijkheden behoort, zorg er dan voor dat je woorden hartelijk zijn, bevestigend, bemoedigend, liefdevol. Doe alles wat in je macht ligt- gebruik woorden en daden die je man begrijpt- om de man die je liefhebt niet te raken door pijlen van afwijzing. Laat er geen twijfel over bestaan dat je het fijn vindt om te vrijen met hem. En denk erom; als je wel op zijn verzoek ingaat, maar het alleen doet om aan zijn behoefte tegemoet te komen zonder actief betrokken te zijn, kom je niet tegemoet aan zijn behoefte. Sterker nog, je kunt hem net zo goed naar buiten sturen om de heg te knippen! Dus geniet van de intimiteit en maak er het beste van.

Sommige van ons vrouwen denken mss dat een wilde kat voor ons te hoog gegrepen is. Niet waar, zeggen mannen. Wat wij zouden willen is een vrouw die af en toe het initiatief neemt en al haar aandacht en passie voor haar man in bed neemt. Dat doet een man opleven.

Sommige vrouwen zouden graag in staat willen zijn enthousiaster op de seksuele behoeften van de man te reageren, maar ze kunnen dat niet om allerlei persoonlijke redenen. Het is niet mijn bedoeling nog meer frustratie toe te voegen. Maar ik wil je wel aanmoedigen om dan hulp te zoeken die je nodig hebt verder te komen. De keus om genezing te zoeken is de moeite waard, zowel voor jou als voor de man van wie je houdt.

Heeft jouw man de signalen gegeven dat hij ongelukkig is met jouw gebrek aan ontvankelijkheid voor hem? Mss zou hij het je graag duidelijk maken, maar weet niet meer goed hoe. Of hij heeft het geprobeerd maar je hebt het belang van zijn verzoek niet goed ingeschat. Onderschat het niet!! Het is belangrijker voor hem en voor je relatie en daarmee voor je eigen plezier in je huwlijk, dan je je kunt voorstellen.

Online omgangsvormen volgens Knigge

Knigge is in Duitsland een commissie die zich bezig houdt met etiquette en omgangsvormen. Onlangs hebben ze de omgangsvormen op het internet bekeken en de nodige misstanden vastgesteld, wat we natuurlijk allemaal allang wisten. Voor diegenen die soms door de bomen het bos niet meer zien, onzeker zijn, of het aangenaam vinden een leidraad te hebben, heeft Knigge nu aanbevelingen gepubliceerd voor de online omgangsvormen. Daar deze uiteraard in het Duits zijn, stelt nu uw Hollander In Duitsland geheel kostenloos een Nederlandse vertaling van een Duitse samenvatting ter beschikking.


Ook op Internet-netwerken moet men een beleefde omgangsvorm en respect voor de medemens in acht nemen, volgens omgangsexperten. De virtuele wereld is geen "vrijbrief voor gelijkmakerij", aldus een verklaring van de Knigge-commissie. De commissie heeft gedragsregels opgesteld, die oproepen tot respechtvolle communicatie en een kritische selectie van de netwerken.

In sociale netwerken gaat vaak het gevoel voor reele relatie-netwerken verloren, kritiseert de Knigge-commissie. Als bijvoorbeeld alle deelnemers elkaar  'vrienden' moeten noemen zoals bij Facebook, dan wordt daarbij uit het oog verloren hoe verschillend menselijke relaties zijn, en omgangsvormen zoals respect, achting en terughoudendheid worden veronachtzaamd. Per slot van rekening ga je in het echte leven ook anders om met collega's, chefs, familieleden en leraren als met vrienden. Een zakenpartner of een superieur als 'vriend' aan te spreken, kan deze met recht als aanmatigend opvatten.

In een codex met 12 punten beveelt de commissie onder andere aan, privezaken niet te vermengen met beroepsmatige dingen, en geen al te vertrouwelijke gegevens vrij te geven. Lompe familiariteit tegen een respectspersoon is taboe, evenals fictieve identiteiten. "Niet alleen vrienden, maar ook zakenpartners rechercheren in het Internet", zo Wälde. "Wie zo doet alsof hij iemand anders is, wordt in het echte leven snel blootgesteld. Zijn geloofwaardigheid is weg." Ook personeelsafdelingen van bedrijven vergelijken informatie in de sollicitatie met gegevens op het internet.

Tevens zou je altijd de tijd moeten nemen om een fatsoenlijk aanhef en een afscheidsgroet te schrijven. Pas op voor gebruikers die zoveel mogelijk kontakten op hun lijst voeren. Dit is geen teken van kwaliteit, "maar meer van oppervlakkigheid en geldingsdrang". De Knigge voor internetcommunicatie beveelt in zo een geval aan, de uitnodiging beleefd af te slaan.

In principe moet iedereen kritisch bekijken welke netwerken voor hem geschikt zijn en welke niet. Criteria daarbij zijn onder andere kosten, de bescherming van de privacy, het image van het netwerk en de baten.

De macht van de vrouw

De schrijver van het oude testament had gelijk. De vrouw is een koud, doortrapt, gemeen  en wraakzuchtig wezen dat geen mededogen kent. In vergelijking tot de gemiddelde vrouw is de man een jammerend meisje. Een vrouw die meent dat zij beledigd of gekrenkt is, zal zonder blikken of blozen het kontakt afsnijden tussen haar vijand (de ex-man) en de personen die hij het meeste liefheeft (de kinderen). Voor bewijzen, zie de talloze internet-fora van gefrustreerde vaders.

Als er geen kinderen zijn, dan heeft zij er geen probleem mee om de man die haar met te weinig respekt behandeld heeft, met valse beschuldigingen jarenlang naar de gevangenis te sturen. Een beschuldiging van verkrachting is snel gemaakt, een paar blauwe plekken en snijwondjes zijn niet moeilijk zelf aan te brengen, en als je net geslachtsverkeer gehad hebt, dan heb je ook nog het 'bewijs' van het mannelijke zaad.

Zo ziet het er naar uit in het geval van de bij het publiek geliefde Duitse weerman en tv-persoonlijkheid Jörg Kachelmann. Sinds maart van dit jaar zit hij voorlopig vast, op beschuldiging van zware verkrachting met geweldpleging. In september begint het proces. Er zijn geen getuigen, er is alleen de verklaring van het slachtoffer, en een paar blauwe plekken en snijwondjes. Het slachtoffer is een van de meerdere vriendinnen die meneer Kachelmann erop nahield zoals nu is gebleken. Zij kwam erachter dat de mooi-weer-verhalen (pun intended) die hij ophing over een gemeenschappelijke toekomst uit de duim gezogen waren. Meneer Kachelmann is polygaam en vertelde zijn vriendinnen dat hij veel onderweg was voor zijn werk, wat immers ook klopte, en bezocht in de tussentijd de andere vrouwen. Het slachtoffer ontdekte per toeval het bestaan van haar mededingers. In de verklaringen die zij tegenover de politie aflegde over hoe zij hierachter kwam is ondertussen gebleken dat zij meermaals gelogen heeft. Haar verklaring over de avond van het gebeuren zelf bevat enige onwaarschijnlijkheden die echter nooit direkt bewezen of weerlegd zullen kunnen worden. De verklaring over die avond van meneer Kachelmann is uiteraard anders.

Ik wens de procesvoerders veel sterkte en oprechtheid, en ook een dosis geluk, om tot de waarheid van dit geval te komen.

De Dictator

Ik heb in mijn leven een paar keer te maken gehad met dictatoren, en ondertussen kan ik ze herkennen voordat het te laat is. Om een dictator te zijn is het niet belangrijk of je een man of een vrouw bent. Het wezenlijke kenmerk van een dictator is een gespleten persoonlijkheid. Of, als je vindt dat gespleten persoonlijkheden niet bestaan, iemand met twee uitgesproken tegengestelde gemoedstoestanden, een goede en een slechte. Een dictator heeft een warme, innemende persoonlijkheid. Hij of zij kan goed zijn vrienden entertainen, heeft mooie verhalen in zijn mouw, het is aangenaam om in zijn gezelschap te zijn.

Zolang als je aan zijn zijde staat.

Als je het niet met de dictator eens bent of tegen zijn wil ingaat, dan draait hij om als een blad aan een boom. Een dictator zal praktisch nooit zijn ongelijk toegeven, omdat hij nou eenmaal heilig overtuigd is van zijn eigen gelijk. Dus hoe kan hij dan van mening veranderen? Als je het niet met de dictator eens bent, is het onmogelijk om met hem bevriend te blijven. De dictator zal zijn hele arsenaal van emotionele manipulatie uit de kast trekken om je om te praten. Hij zal bedelen, hij zal op je medelijden proberen te werken, hij kan eindeloos ruzie maken en daarbij uit een schier oneindige energiereserve putten, hij zal in razernij ontsteken. Dit alles is zo vermoeiend en onaangenaam dat je vaak geneigd bent om hem gelijk te geven, al was het alleen maar om van dat gesodemieter af te zijn. Daar er veel mensen zijn die niet de moeite nemen om er tegenin te gaan, [Update: en natuurlijk door de hierboven beschreven positieve eigenschappen] heeft een dictator een grote schaar aan volgelingen.

Dictatoren zijn er in alle soorten en maten en natuurlijk in verschillende gradaties. Aan de hand van de bovenstaande beschrijving zul je vast wel een of twee mensen herkennen die je persoonlijk kent. Ik hoop niet dat je er met een getrouwd bent, want dan bestaat je leven uit een lange aaneenschakeling van ruzies, of je bent continu bezig je verlangens ondergeschikt te maken aan die van je partner. Doe dat niet. Ga liever scheiden, een dictator blijft altijd een dictator.

Accent

Dit is een kopie van mijn kommentaar op een stuk van Chimsky over Prins Bernhard. Daarin maakt hij plausibel waarom Prins Berhard veel geloofwaardiger is met zijn Duitse accent, en waarom je bij hem veel meer door de vingers ziet door dat accent.

Ik denk dat ik mijn Nederlandse accent moet cultiveren. Ik woon in Duitsland (ja, ja, verrader), en ik probeerde altijd zonder accent te spreken, maar met een accent kom je veel beter over. De mensen vinden hier Rudi Carell en Linda de Mol prachtig, en dat ligt voor een groot deel aan het accent. Verder krijg je veel meer bewondering voor het feit dat je goed Duits spreekt, als het door je accent duidelijk is dat je een buitenlander bent. En als klap op de vuurpijl heb je ook nog het voordeel in moeilijke gesprekken dat ze je niet zo snel het vuur aan de schenen leggen.

Ondertussen heb ik omgekeerd ook een Duits accent als ik Nederlands praat, en daar heb ik toch wel meer moeite mee. Zou dat ook een of ander voordeel kunnen hebben?

In de arena: pb vs. nm

De bel luidt voor de vierde ronde. In de ene hoek staat pb (afkorting voor persoonlijke Betsy). Pb is lichamelijk al enigszins aangeslagen, maar dat speelt voor dit gevecht geen grote rol. Hier draait alles om woorden. In de andere hoek staat Nm (afkorting voor Naakte Molrat), de bij het publiek populaire blogster, ze ziet er topfit uit. Er wordt gefluisterd dat zij net een lichte depressie achter de rug heeft, maar op deze geruchten willen we hier niet verder ingaan.

Een korte samenvatting van de eerste drie ronden. De eerste ronde speelde zich grotendeels zonder publiek af, en we hebben dan ook geen informatie uit de eerste hand. We hebben slechts de beschikking over berichten die beide contrahenten naderhand spaarzaam verstrooid hebben. De huidige kemphanen moeten bevriend geweest zijn, en toen steeds diepere meningsverschillen gehad hebben. Wat precies de aanleiding was, weten we niet. Er zijn verschillende mogelijkheden, waarschijnlijk is er meer dan een oorzaak.

De tweede ronde speelde zich af met publiek, op het blog van nm. Klaagzangen over oneerlijke behandelingen gingen over en weer. Lange tirades waarin de misdragingen van de ander geanalyseerd werden, jammer genoeg zonder de concrete onderwerpen te noemen. De omstanders wendden verbaasd het hoofd, om te zien waar al dat gekrakeel vandaan kwam. Natuurlijk was er belangstelling, maar gaandeweg liepen er ook mensen weg, met een zwaar gevoel van plaatsvervangende schaamte onder de leden. Ander mensen kampten met een onbevredigde nieuwsgierigheid. Deze ronde eindigde met een officieuze contact-stop. Nm en pb waren het erover eens dat ze niet meer met elkaar wilden verkeren, noch in het echte leven, noch in het virtuele.

De derde ronde kwam sluipend op gang. Eerst had ik niets in de gaten, toen pb bij mij op bezoek kwam. Daar pb niet meer bij nm verkeerdde, was het niet meer dan normaal dat zij op een ander blog onderdak zocht. Pb laat graag haar deskundige stem horen over van alles en nog wat, en hier vond zij een nieuw forum. De perikelen met nm lieten pb blijkbaar niet helemaal los, en in een paar uitingen schemerde haar onvrede met haar ex-vriendin door. Nm had dit onmiddelijk in de gaten en kon de onweerstaanbare impuls niet bedwingen om van repliek te dienen. De woordenwisselingen breidden zich als een inktvlek uit op een aangrenzend blog met de naam 'Reakties op Oud Zeikwijf'.

Met deze post luid ik officieel het begin in van de vierde ronde. Bij wijze van uitzondering mogen jullie in de reakties op dit bericht over elkaar zeggen wat je wilt. Daaraan stel ik, als beheerder van mijn eigen blog, de volgende voorwaardes:
- het moet entertainend of informatief zijn voor de toehoorders
- er hoeft geen rekening gehouden te worden met gekwetste gevoelens
- scheldwoorden zijn verboden
- geen persoonlijke geheimen van de tegenstander verraden zonder diens toestemming
- geen Godwins
De toehoorders zijn van harte welkom om zich ertegenaan te bemoeien.

Jullie kunnen je hier naar hartelust uitleven in de modderslacht. Maar daarna wil ik er niets meer over horen. Wie zich na deze post nog een keer schuldig maakt wordt weggejorist, ook al was het nog zo'n mooi commentaar.

*** slaat op de gong en duikt snel weg ***

Waarom discussieren we dan nog?

In navolging op de stelling dat discussieren zinloos is, omdat de overtuigingen van mensen op gevoelens gebaseerd zijn die zich eenvoudigweg niet door argumenten laten veranderen, stelt zich natuurlijk de vraag waarom we dan überhaupt nog discussieren. Het belanrijkste doel van een discussie, namelijk het overtuigen van je tegenstander, is immers niet haalbaar.

Daar zijn verschillende redenen voor:

- onwetenheid over dit concept
Veel mensen zijn zich dit principe niet bewust, en proberen het gewoon keer op keer weer. Dommer als een ezel stoten zij zich honderden malen aan dezelfde steen die in verschillende uitvoeringen op hun weg ligt. Zelf heb ik mij lang zo gedragen en door de steeds sterker wordende hoofdpijn ben ik begonnen over dit principe na te denken.

- strijdlust en egoisme
Het geeft een bepaalde bevrediging om op intellectueel niveau de degens te kruisen, te laten zien hoe welbespraakt je bent, wat voor een uitgebreide algemene kennis je bezit, en daarvoor de bewondering te oogsten.

- ambivalente omstanders overtuigen
Veel discussies vinden plaats met publiek. Ofwel in een forum met meelezers of gewoon bij een gesprek waar andere mensen bijzitten. Er bestaan nog mensen die niet vooringenomen zijn, of geen gevoelsmatig oordeel over een onderwerp hebben (de ambivalenten), of er helemaal geen verstand van hebben. Dit zijn mensen die nog te overtuigen zijn, hoewel zo een overtuiging vaak maar van korte duur is.

Een discussie kan in deze situatie gewonnen worden doordat de meerderheid van het publiek zich aan de zijde van een van de contrahenten schaart.

Het overtuigen van niets vermoedende omstanders kan op zichzelf ook het doel zijn van de discussie, zelfs als deze in gelijkstand eindigt.

- schijnbare overwinning
De tegenstander heeft geen argumenten meer. Diep van binnen is hij helemaal niet overtuigd, maar volgens de spelregels kan hij niet anders dan zijn nederlaag bekennen. Hij weet zeker dat er nog andere argumenten bestaan die hij naar voren had kunnen brengen, als hij zich maar meer verdiept had. Maar helaas.

Katze des Nachbarn

Wonder boven wonder, de Duitse jurisprudentie heeft wat over voor katten die buiten vrij lopen. In het kader van met elkaar omgaan op een manier die het samenleven tussen buren mogelijk maakt, en het wederzijdse tolereren van kleine onaangenaamheden. En waarschijnlijk omdat de Duitse justitie er zijn buik vol van heeft voor elke scheet een proces te voeren.

Bron: http://www.juraforum.de/lexikon/Katze%20des%20Nachbarn


§§ 919 ff. BGB

Ein Grundstücksbesitzer muss grundsätzlich eine Katze seines Nachbarn auf seinem Grundstück dulden (vgl. LG Hildesheim, Az.: 1 S 48/03). Demnach muss der Besitzer mehrerer Katzen verhindern, dass mehr als ein Tier auf dem Nachbargrundstück herumläuft. Nach Auffassung des LG Darmstadt (LG Darmstadt 17.3.1993 - 9 O 597/92) besteht sogar eine Duldungspflicht gegenüber zwei Katzen "pro Nachbar". Das Amtsgericht Neu-Ulm (AG Neu-Ulm, 2 C 947/98) hat entschieden, das drei Katzen eines Nachbarn nicht vom Gartenbesitzer geduldet werden müssen. Der Nachbar muss danach dafür sorgen, dass nicht mehr als zwei seiner Katzen auf einem fremden Grundstück streunen.

Der Grund für diese "katzenfreundliche" Rechtsprechung wurzelt in der nachbarlichen Verpflichtung zur gegenseitigen Rücksichtnahme: In einem Wohngebiet mit Einfamilienhäusern und Gärten gehört eine Katze mit Freilauf zur Lebensführung. Zwar kann ein Grundstücksbesitzer einerseits jede Störung auf seinem Besitz untersagen, anderseits gibt es auch den Rechtsgrundsatz des nachbarlichen Gemeinschaftsverhältnisses. Danach soll sich jeder so verhalten, dass ein Miteinander möglich ist. Das Tolerieren einer Katze im Garten gehört nach allgemeiner Auffassung dazu.

Hinweise:
Wegen der Verpflichtung zur Duldung der Katze des Nachbarn kann der Grundstücksbesitzer lediglich nicht verlangen, dass die Katze entweder nur im Haus oder an der Leine gehalten wird. Es bleibt ihm natürlich unbenommen, jede Katze, die auf seinem Grundstück herumstreunt, zu verjagen (vgl. AG Rheinberg, Az. 10 C 415/91).
Der Grundstücksbesitzer kann vom Besitzer der Katze Ersatz von Schäden, die nachweislich durch die Katze verusacht worden sind, verlangen.

Katten-discussie

Dat was een stevige discussie, tenminste voor dit weblog. Ergens anders gaat het er nog veel heftiger aan toe, en ik merk nu hoe dat komt, namelijk doordat je niet fysiek tegenover je discussiepartner staat. Het is hetzelfde effect wanneer je aan het autorijden bent. Dan ben je veel sneller boos op iemand, omdat er geen gevaar is van een directe confrontatie. Het is opvallend hoe snel er op de man gespeeld wordt. Ik moest mezelf echt bewust inhouden om het niet ook te doen. Ik heb al een paar meegemaakt hoe het voelt als je in een forum wordt uitgescholden, en geloof me, het komt net zo hard aan als 'in het echt'.

Aan de ene kant houd ik niet van discussies waarbij de emoties hoog oplopen en mensen elkaar persoonlijk aanvallen, aan de andere kant zijn dat wel de discussies die door derden graag gelezen worden. Ook door mij.

Zolang als het niet uit de hand loopt, laat ik het dus maar gaan. Maar zodra als er gescholden wordt, ga ik censureren!

Burenleed

Het is ook altijd wat. Woon je in een mooi huis in een mooie stad in het centrum met balkon en genoeg ruimte, heb je een buurman die de pret bederft. Het gaat om de katten.

De twee katten van mijn vriendin zijn opgevoed als buitenkatten. Als het mooi weer is, zijn ze buiten. Via de kattentrap lopen ze vanaf het balkon op de eerste verdieping naar beneden de tuin in, en van daaruit struinen ze de buurt af.

Sommige mensen houden niet van dieren, en ergeren zich eraan als katten in hun tuin komen, vooral omdat ze af en toe hun keutels laten liggen. De mensen die op zich niets tegen dieren hebben, en alleen geen zin hebben in die keutels, die planten dan bepaalde planten in de tuin die de katten weghouden. Na 5 seconden 'recherche' bij Google heb ik de volgende planten gevonden:
- Geranium macrorrhizum (ooievaarsbek).
- Dictamnus (vuurwerkplant).
- Aloysia triphylla (citroenverbena).
- Ruta graveolens (wijnruit) helpt ook bij het op afstand houden van katten.
- Stekelige mei- en vuurdoorn op strategische plaatsen ziet de kat niet zitten.
Mensen zoals mijn buurman, die op hun strepen staan, gaan anders te werk. Hij is op dit moment een prikkeldraadversperring aan het knutselen. Hij had hem al van de week geinstalleerd, met als gevolg dat een van de katten die toch probeerde erlangs te komen in het beekje 1 meter lager gevallen is en een nat pak heeft gehaald. Maar schijnbaar functioneerde het niet naar tevredenheid, want hij is nu bezig het concept te verbeteren.

Mijn buurman heeft een koophuis dat naar het schijnt aardig wat gekost heeft. Hij heeft voor het huis extra een klein tuintje met een parkeerplaats voor zijn auto. Parkeerplaatsen in de binnenstad zijn namelijk schaars. Dit tuintje met parkeerplaats is door een twee meter hoog ondoorzichtig houten hek afgescheiden van de straat, het hek gaat elektrisch open en dicht. Omdat hij zoveel moeite en geld geinvesteerd heeft om mooi te wonen en altijd te kunnen parkeren, is het natuurlijk niet fair van de andere bewoners als ze gewoon in de straat parkeren in die gedeeltes waar een parkeerverbod heerst. Dat is onrechtvaardi en een affront, en daarom doet mijn buurman af en toe aangifte wanneer hij deze misdaad ziet gebeuren.

Het is niet zo dat wij alleen maar van een afstand zitten te morren. Mijn vriendin heeft een gesprek gehad met de man, waarin hij benadrukte dat dieren vooral dieren moeten blijven en niet 'vermenselijkt' mogen worden, dat hij graag varkensvlees eet en dat hij gewoon pertinent geen katten op zijn grondgebied wil hebben. Mijn vriendin heeft hem aangeboden een 'Wegegeld' te betalen voor het ongemak en om de uitwerpselen te komen verwijderen. Jammer, maar nee.

Ik wil niet zeuren, het is waarschijnlijk die man zijn goed recht (hoewel ik daar bij prikkeldraad nog niet zo zeker van ben), maar het is dus gewoon een ontzettende Spießer = inflexibel burgermannetje.

Uit mijn kennis van het wilde Westen die ik vornamelijk uit Lucky Luke albums heb, weet ik dat ranchers die hun gebied afsperren met prikkeldraad algemeen gehaat worden. Zij zijn van de laagste soort, omdat ze op de koop toe nemen dat het vee zich verwondt als het erom gaat hun bezit te beschermen.

[Update: Ik heb vanmiddag over het tuinhek even met buurman gepraat. Het zijn niet de keutels die het probleem zijn. Zijn stukje grond achter het huis bestaat namelijk uit precies twee vierkante meter stoeptegel, en katten doen hun behoefte in de aarde. Het probleem zijn de vlekken. Vol verontwaardiging toonde hij mij de vlekken die op zijn witte muurtje waren ontstaan door de pootafdrukken van de kat.
I rest my case]

Dierenliefde

Mijn vriendin is een fanatieke dierenliefhebber, en daardoor ben ik daar de laatste tijd bewuster over gaan nadenken.

Er zijn twee soorten mensen, als je kijkt naar hoe ze dieren beschouwen. Ten eerste heb je mensen die dieren GRUNDSÄTZLICH als minderwaardig beschouwen aan mensen, vanuit de argumentatie dat,.. ja waarom eigenlijk precies? Ten eerste zijn dieren een andere soort als wij. Wat niet bij jouw soort hoort, daar heb je minder lak aan, dat is een ingebakken overlevingsgewoonte van de evolutie (zie ook vreemdelingenangst, discriminatie, etc). Ten tweede zijn dieren minderwaardig omdat zij geen 'ziel' hebben. Een ziel is een vaag begrip, dus laat ik het iets duidelijker specificeren. Dieren zijn minder intelligent, zij hebben geen spraak, zij denken niet abstract, zij maken zich geen beeld van de toekomst, zij kennen geen empathie, ze maken geen kunst. Het opvallende is dat dit alles min of meer aannames zijn, waarvan enkele aan het wankelen zijn (spraak, empathie, abstractie) in het kader van recente onderzoeken. Het is bijvoorbeeld gebleken dat bepaalde dieren hun soortgenoten helpen, ook als ze er zelf geen baat bij hebben (en dan heb ik het niet over hun kroost). Andere dieren kunnen een beperkte woordenschat van enkele honderden woorden opbouwen, van weer andere dieren weten we dat ze door middel van geluid met elkaar communiceren maar we begrijpen de betekenis nog niet (dolfijnen, walvissen). Deze eerste groep mensen die dieren als minderwaardig beschouwt, is de overgrote meerderheid.

Dan heb je een tweede groep mensen, voor mijn gevoel is de meerderheid van deze groep vrouwelijk maar dat is slechts een persoonlijke ervaring, voor wie een dierenleven tenminste in dezelfde orde van grootte valt als een mensenleven. Deze mensen wijzen erop dat wij dieren alleen maar beoordelen op grond van de eigenschappen waarin wij beter zijn dan zij. Andere eigenschappen, waarin dieren ons overtroeven vinden wij niet belangrijk. Dieren zijn sneller dan wij, hebben een beter hand-oog-coordinatie, scherpere zintuigen, hebben instincten, hebben sterkere spieren, kunnen vliegen, kunnen lange tijd onder water zwemmen, kunnen beter tegen barre weersomstandigheden en sommige hebben een instintieve groepsorganisatie.

Een feit is dat in de 'Kampf ums überleben' de dieren met al hun lichamelijke Überlegenheit het tegen ons hebben moet afleggen.

Ik zat gisteren in de auto met twee collega's, we hadden al een paar uur achter de rug toen het volgende bericht op de radio kwam: een man was op bezoek geweest bij een vrouw, deze vrouw had een kat. Waarom het daaropvolgende precies gebeurd is weet ik niet, dat werd niet vermeld, alleen de feiten werden verteld. De vrouw moest even weg en de man deed toen de kat IN DE OVEN en zette deze op 250 graden. De vrouw kwam na tien minuten terug en kon het dier nog redden, het had slechts brandwonden aan de poten. De man wordt vervolgd wegens dierenmishandeling.

Wees eerlijk: wat is je reactie op dit bericht als je je het gebeurde voorstelt? Vind je het wel erg maar niet zo heel erg en eigenlijk wel grappig als je je voorstelt hoe het beest danst in de oven en hete poten krijgt? Of heb je meer medelijden en vind je dat deze man op gelijke voet staat met een wrede moordenaar?

Vaak wordt in films een grappig bedoelde scene gedraaid waar een kat of een hond als voetbal wordt gebruikt en door de kamer vliegt, met bijbehorend geluid. Dat is de minder erge variant van het bovengenoemde, bovendien weet je dat het niet echt met het dier gebeurt, en dan kun je zonder gevoel van schaamte vrijuit lachen.

Ik zal je eerlijk vertellen hoe ik reageerde op het bericht op de radio. Mijn collega moest lachen, ik zag in eerste instantie op mijn netvlies ook een grappig beeld, (zoiets als een cowboy bij Lucky Luke die moet dansen omdat een bandiet hem onder zijn voeten schiet met een pistool), maar het lachen stokte mij in de keel en kwam niet naar buiten toen ik mij voorstelde hoe de kat het beleefd moet hebben. Ik heb iets gezegd van 'wat een idioot, waarom doet hij zoiets?'. Het antwoord is vrij eenvoudig: de man beschouwde de kat als iets minderwaardigs, ongeveer zoals een plant waarbij het niet veel verschil maakt of het dood is of levend.

Hetzelfde fenomeen kan ook bij mensen tegenover andere mensen optreden; dat je vindt dat een bepaald soort mensen minderwaardig zijn en dat het feit of zij leven of dood zijn geen grote rol speelt. Ik kan voorbeelden noemen, maar met een beetje fantasie kom je er zelf ook op.

Nu kun je dierenverachting en mensenverachting vergelijken met soft- en harddrugs. Het is een gegeven dat bijvoorbeeld veel seriemoordenaars een verleden hebben waarin ze dieren hebben gemarteld, voordat ze op mensen zijn overgegaan. Iemand die eerst de softdrug heeft genomen, kan overstappen op het hardere spul.

In landen die minder ver ontwikkeld zijn qua welvaart, gaan de mensen harder met dieren om. Op het platteland gaan mensen harder met dieren om, maar dat ligt eraan dat zij een totaal andere relatie hebben met dieren. De stadsmens (zoals ik) kent dieren alleen als huisdieren en uit de dierentuin, mensen op het platteland kennen dieren voornamelijk als vee of als 'gebruiksdieren'. In een land als Spanje bijvoorbeeld is het niet best gesteld met de behandeling van dieren. Ik was daar een keer op het strand waar ook een stukje weide was, en zag vanuit de verte een groep paarden. Vreemd genoeg liepen de paarden vrij in het rond, zonder omheining. Toen ik dichterbij kwam, viel me op dat ze zich merkwaardig voortbewogen. Toen ik nog dichterbij kwam, zag ik de reden dat deze paarden geen omheining nodig hadden om op hun plaats te blijven en waarom ze zich zo raar bewogen: de voorpoten waren met een stuk touw aan elkaar gebonden... Ik kreeg een misselijk gevoel in mijn maag; mijn idylle was wreed verstoord.

Dit is de realiteit: Dieren zijn minder waard dan mensen. Domme zijn dieren minder waard dan intelligente dieren. Kleine dieren zijn minder waard dan grote dieren. Lelijke dieren zijn minder waard dan mooie dieren. Dieren zonder hersens zijn helemaal niets waard.

Etiquette

Wat is eigenlijk de zin van goede manieren? Van enkele goede manieren kan ik het nog wel begrijpen, maar andere gewoontes schieten duidelijk aan hun doel voorbij:

Hand voor je mond als hoest.
De hand voor je mond houden als je hoest is het slechtste wat je kunt doen. De bedoeling is om de rotzooi niet zo in het rond te laten vliegen, maar het resultaat is dat die rotzooi nu aan je hand zit. De meeste besmettingen worden met de hand overgebracht. Met die hand zit je aan de deurknop, aan de waskraan, aan de trapleuning, aan het bestek en zo heb je in no-time zeer efficient je bacillen aan iedereen verdeeld. De ideale oplossing is om in een zakdoek te hoesten respectievelijk te niezen, maar aangezien je die vaak niet bij je hebt, zeker niet als man, is het denk ik altijd nog beter ergens in de ruimte in een neutrale hoek te hoesten dan in je handen.


Andere goede manieren hebben niet veel meer werking dan ons eraan te herinneren dat we beschaafde mensen zijn, danwel is er wel een zin maar de bedoeling is niet op het eerste gezicht duidelijk. Dat zijn de gewoontes die het moeilijkste zijn om door te zetten in de opvoeding van het nageslacht. Dit zijn ook de gewoontes die veel mensen verwaarlozen, je kunt hiermee dus onderscheiden wie er 'een goede opvoeding' heeft gehad.

Rechtop zitten, voeten op de grond, ellebogen van tafel.
Waarom in godsnaam moet je altijd rechtop zitten? Het is toch veel ontspannender en aangenaam om lekker languit te zitten, de benen opgetrokken, lekker leunen? De eerste echte aanduiding waarom het zinvol is rechtop te zitten kreeg ik toen ik een blaasinstrument leerde spelen, in dit geval een saxofoon. In een rechte houding kun je beter de zogenaamde buikademhaling uitvoeren, die vanuit het middenrif werkt in plaats van de borst en schouders. Deze ademhaling is efficienter, dieper, en masseert de buikorganen. Dieren en baby's gebruiken van nature deze ademhaling maar veel mensen blijven hangen in de hoge, oppervlakkige ademhaling met borst en schouders die normaalgeproken alleen bij korte zware inspanningen en in stress-situaties gebruikt wordt. De tweede waarschuwing ondervond ik aan eigen lichaam. Ik zat vroeger graag met mijn benen over elkaar. Op een gegeven moment stelde ik vast dat als ik dat langer dan een uur gedaan had, ik de volgende twee dagen pijn in mijn knie had. Dat komt natuurlijk doordat je bij het over elkaar slaan van de benen bepaalde bloedvaten afklemt. De derde waarschuwing zie ik overal om me heen en het schrikbarende is dat het ook bij zoveel jonge mensen toeslaat: rugklachten. Natuurlijk worden deze ook veroorzaakt door een gebrek aan beweging, maar een slechte zithouding in een zittend beroep is een van de hoofdoorzaken.

Eet met mes en vork.
De enige werkelijke zin die er bestaat voor het eten met bestek is denk ik dat je handen minder vies worden. Waarschijnlijk is deze gewoonte ontstaan in een tijd dat het vlees niet altijd zo lekker mals gebraden kon worden en je dus gedwongen was het net als Asterix van het bot te scheuren, het ziet er dan zeker eleganter uit wanneer je het met een scherp mes eerst in stukjes snijdt.
In Nederland was ik gewend altijd alles met bestek te eten, met uitzondering van de dubbele boterham. De ontbijtboterham bijvoorbeeld werd gesmeerd, in kleinere of grotere stukken gesneden en dan met de vork gegeten. In Duitsland bestaat het ontbijt niet uit boterhammen maar uit verse broodjes, wat natuurlijk zeer lekker is, en deze kun je echt heel moeilijk met mes en vork eten. Een broodje wordt in twee helften gesneden, het resultaat is een bodem en een kapje, deze worden afzonderlijk belegd en uit de vuist gegeten.
De etiquette om met bestek te eten wordt ook verwaterd door de exotische invloeden op ons menu. Gerechten komen uit andere landen die traditioneel met de hand worden gegeten. Er zijn voorbeelden te over: hamburgers, pizza's, burrito's.

Samen aan tafel het avondeten gebruiken
Dat is een beetje een stokpaardje van mij en het is misschien niet zo zeer een deel van de etiquette als meer een goede gewoonte. Het is een goede gewoonte om in een gezin gezamenlijk aan de eettafel het avondeten te gebruiken (als het even kan een zelfgekookt avondeten). Dit in tegenstelling tot bordje op schoot voor de televisie of op de bank, iedereen op verschillende tijden net zoals het uitkomt. Het feit dat je aan een speciale eettafel gaat zitten geeft uiting aan het feit dat je iets bijzonders doet, niet iets wat achteloos 'nebenbei' gedaan wordt. Doordat iedereen tegelijk eet, is dit een van de weinige gelegenheden op een werkdag waar überhaupt het hele gezin even bij elkaar zit. Het is de gelegenheid waarbij dingen besproken kunnen worden die iedereen aangaan. Je laat op deze manier zien dat je de andere gezinsleden respecteert en waarde hecht aan hun gezelschap. Het is geen toeval dat deze gewoonte in sociaal zwakkere gezinnen minder onderhouden wordt. Deze gewoonte niet bij te houden is de eerste stap in de richting van verwaarlozing van de kinderen.



Dit zijn enkele van de mooie argumenten die ik heb bedacht als mijn zoon mij voor de zoveelste keer vraagt waarom hij dit of dat moet doen. Helaas is het zo dat, in tegenstelling tot wat in veel opvoedinsraadgevers wordt beweerd, je wel met kinderen kunt discussieren, maar zij niet vatbaar zijn voor argumenten als die niet met hun wensen overeenkomen, zodat ik na de vijfde of zesde keer uitleggen met het meest slagvaardige argument moet komen: omdat ik het zo wil!

Small talk

Plaudern. Over koetjes en kalfjes praten. Ik ben niet goed in small talk, tenminste niet in het Duits. Dat heb ik van het weekend weer vastgesteld toen we bezoek hadden van de dochter van mijn vriendin en haar vriend. Ik ben er niet goed in omdat ik er geen zin in heb. Ik zie er het nut niet van in. Ik weet natuurlijk wel wat het nut is: sociale kontakten smeren, een gesprek op gang brengen, mensen op hun gemak stellen, enz, maar het is me eerlijk gezegd teveel moeite. Ik doe het vaak wel om de schijn op te houden of wanneer ik eens een goede bui heb, maar het is niet mijn natuur. Ben ik nu een asociaal mens? Wereldvreemd? Einzelgänger? Ik ben wel degelijk geinteresseerd in andere mensen, maar alleen in bepaalde mensen, of alleen in bepaalde ideeen van bepaalde mensen.
Goed dat ik ingenieur geworden ben.

Of in de woorden Dogbert nadat hij weer een van zijn sadistische plannen heeft voorgesteld:
"Bottom line, I'm not a peoples person."

Laat iets van je horen

Het is weer zover. Het is midden in de nacht en ik ben nog wakker en zit achter de pc. Ik moet om half zeven opstaan. Ik heb mijn televisiesoftware opnieuw geinstalleerd omdat die steeds vastliep. Dat kostte een beetje tijd. Daarna heb ik nog 'He got game' gekeken van Spike Lee. Goeie film wel trouwens. En toen heb ik zitten kijken hoe dat nou eigenlijk werkt met RSS-feeds. Zoals ik al vermoedde is dat eigenlijk doodsimpel. In Internet explorer heb je een icon dat oranje wordt als een site feeds aanbiedt. Twee keer klikken en je hebt hem geabonneerd. Zelfs voor een ouwe heer als ik nog te begrijpen.

Ik merk dat zo laat op de avond mijn zinnen korter worden. Is de moeheid. Ik ga zo naar bed. Eerst nog even dit stukje afschrijven.

Dat bedrijf waar ik solliciteer heeft weer niet gereageerd. Ik had ze nog een keer geschreven, ze schreven terug dat ze wel degelijk interesse hebben maar dat ik nogal duur ben voor ze, en dat ze in ieder geval over 3 weken nog iets van zich laten horen. Dat is nu precies een maand geleden.

Ik kan me daar een beetje over opwinden, dat het tegenwoordig gebruikelijk is gewoon niets meer van je laten horen onder het mom van 'dan begrijpen ze wel dat we geen belangstelling hebben'. Dat gebeurt bijvoorbeeld ook als je een afspraak maakt met iemand die op je advertentie reageert als je iets verkoopt of wanneer iemand je huis wil bezichtigen. Of, nog erger: als iemand niet de moed heeft om een relatie te beeindigen, hoewel hij/zij dat wel wil. Gewoon niks meer laten horen, dan begrijpen ze wel dat ik niets meer wil.

Vroeger als klein kind had je ook zulke situaties. Je had iets 'verbodens' gedaan en je wist dat je ouders er op een gegeven moment achter zouden komen. De ene strategie is weer: niets zeggen, misschien vergeten ze het wel. Ik heb toendestijds geleerd dat het beter is er dan zelf over te beginnen, het kost wat moeite maar naderhand heb je een beter gevoel en je hebt 'schoon schip' gemaakt. Je hoeft er niet de hele tijd aan te denken wat er zou kunnen gebeuren als ze erachter komen.

[Opgehoven wijsvinger] Een teken van moreel verval!

Kennis is macht, jetzt auf Deutsch.

Voor een goede kennis die zich voor het onderwerp interesseert hier de Duitse vertaling van het stukje dat ik een tijdje gelden heb gepost:

Holländisches Sprichwort für: Wissen ist Macht.

Es ist mehr schon spät bewusst geworden aber dieser Spruch enthält soviel Wahrheit daß man von einer Diskriminierung der Unwissenden sprechen könnte.

Ich bin darüber gestolpert als ich in letzter Zeit einige Diskussionen im Internet verfolgt habe.

Ich meine folgendes: bei einer Diskussion zwischen zwei Leuten gewinnt fast immer derjenige der sich am Besten auskennt mit dem Thema, EGAL OB ER RECHT HAT ODER NICHT. Hilfreich ist es natürlich wenn du die Fakten schön und überzeugend präsentieren kannst.

Diese Tatsache ist im Alltagsleben so beherrschend daß es mich wundert dass man so wenig darüber spricht.

Es gibt so viele Beispiele daß ich kaum weiß wo ich anfangen soll:

- Autokauf
Die eine Partei weiß wieviel vergleichbare Autos kosten. Die andere Partei ist nicht so gut informiert. Die erste Partei wird dies schnell bemerken und kann jetzt nach Belieben den Preis manipulieren.

- Diskussion über die Integration von Ausländer (oder irgendein politisches Thema)
Derjenige der genügend positive und negative Beispiele kennt braucht nur die Beispiele zu erwähnen die in seine Strategie passen. Wenn die Gegenpartei nicht parieren kann, wird sie einstimmen müssen.

- Bewerbungsgespräch
Der Bewerber der weiß was die Firma verlangt (mal abgesehen von Vetternwirtschaft), weiß was er für einen Gehalt verlangen kann, und benennen kann wo seine eigene Qualifikationen liegen, ist klar im Vorteil.

Ich könnte weitergehen, die Liste ist endlos.

In manchen Bereichen versucht der Gesetztgeber den Unwissenden zu schützen da wo aus der Art der Sache heraus eine Ungleichheit besteht, zum Beispiel beim Verbraucherschütz. Ich habe wortwörtlich gelesen daß der Verbraucher geschützt werden muß weil der Händler durch seinen Beruf nun mal mehr Fachkenntnisse besitzt. Aus deiner eigener Erfahrung weißt du vielleicht daß dieser Schütz manchmal doch nicht reicht, wenn du versuchst etwas zu reklamieren.

Manchmal habe ich versucht mich gegen dieses ungeschriebene Gesetzt zu widersetzen. Vielleicht kennst du die Situation: es bahnt sich an daß du ein Disput verlierst und dabei weißt du daß du eigentlich Recht hast. Du hast schon mal darüber gelesen, kannst dich aber nicht genau erinnern. Ich sage dann Sachen wie 'Ich möchte jetzt nicht mehr darüber diskutieren', oder (noch schlimmer) 'Das kann schon sein, aber ich bleibe bei meinem Standpunkt'. Irgendwie bricht mann damit die Regel, und du wirst angeschaut alsob du zu dumm bist um die Gegenpartei zu begreifen.

Natürlich (Achtung Andreas ! ;-) ) wenn alle Leute ehrlich und integer wären dann würde es dieses Problem nicht geben, aber daß ist ja gerade das Problem. Sobald viele Leute dieses Prinzip entdecken, (und ich füge hinzu: sobald etwas auf dem Spiel steht wie zum Beispiel Geld, irgendein Vorteil oder vielleicht Ansehen) dann benutzen sie es schamlos. Das wird schön ausgedrückt in dem englischen Sprichwort:
- It is morally incorrect to allow a fool to keep his money
Der 'fool' ist in diesem meinen Kontext der Unwissende.

Vielleicht versuche ich nur eine Ausrede dafür zu finden daß ich zu faul und zu slecht vom Gedächtnis bin um mich über alles notwendige hinreichend zu informieren.

Ein anderes, deutsches, Sprichwort fällt mir dazu ein:
- Unwissenheit schützt vor Strafe nicht.
Hier wird gemeint daß du selber dafür verantwortlich bist die Gesetze zu kennen. Du bist auch dann strafbar wenn du ein Gesetz brichst daß du nicht kanntest. Das ist natürlich unrealistisch weil niemand alle Gesetze kennt. Nicht mal Rechtsanwälte kennen alle Gesetze und ausserdem sind sie oft interpretierbar, davon zeugen die ganze Gerichtsverhandlungen.

Findet ihr auch daß dieses Prinzip ungerecht ist oder bin ich einfach nur am meckern? Es ist doch nichts anderes als eine zivilisierte Variation von dem Recht des Stärksten.

Kennis is macht

Ik ben er wel laat achter gekomen, maar dit spreekwoord bevat zoveel waarheid dat je zou kunnen spreken van discriminatie van de onwetenden.

Ik ben erover gestruikeld omdat ik in de laatste tijd een paar discussies op Internet heb zitten lezen.

Wat ik bedoel is dit: bij een discussie tussen twee personen wint bijna altijd degene die het meest van het onderwerp afweet, ONGEACHT HET FEIT OF DIEGENE GELIJK HEEFT OF NIET. Het helpt natuurlijk als je die feiten leuk en overtuigend kunt brengen.

Dit feit is zo allesoverheersend in het dagelijks leven aanwezig dat ik me afvraag waarom je er zo weinig over hoort.

Er zijn zoveel voorbeelden dat ik niet weet waar ik moet beginnen:

- Auto kopen
De ene partij weet precies wat vergelijkbare auto's kosten. De andere partij is niet geinformeerd. De eerste partij zal dat snel merken en kan nu naar hartelust prijzen verzinnen die hem goed van pas komen.

- Discussie over integratie van buitenlanders
Degene met genoeg kennis van zowel negatieve als positieve voorbeelden hoeft alleen maar die voorbeelden te noemen die met zijn strategie overeenkomen. Als de tegenpartij deze informatie niet heeft, dan kan zij niets anders doen dan instemmen.

- Sollicitatiegesprek
De sollicitant die weet wat het bedrijf verlangt (eventjes afgezien van vriendjespolitiek), weet wat hij kan verlangen qua salaris en weet waar zijn eigen qualificaties liggen, heeft duidelijke voordelen.

En zo kun je er nog meer verzinnen, de lijst is eindeloos.

Op sommige gebieden probeert de wetgever de onwetenden te beschermen waar tussen twee partijen uit de aard van de zaak al een ongelijkheid bestaat, bijvoorbeeld bij contracten tussen consumenten en handelaren. Het staat zelfs in de wet beschreven dat de consument beschermd moet worden omdat de verkoper door zijn beroep een grotere kennis bezit. Uit je eigen ervaring zul je het met me eens zijn dat deze wetgeving vaak nog te kort schiet, of dat het in ieder geval niet makkelijk is je gelijk te halen in een conflict.

Soms probeer ik me wel eens tegen deze onuitgesproken wet te verzetten. Je kent dat wel; je dreigt een dispuut te verliezen hoewel je weet dat je eigenlijk gelijk hebt. Hetzij 'gevoelsmatig', hetzij doordat je erover gelezen hebt maar je kunt je niet meer precies aan de argumenten herinneren. Ik heb dan dingen gezegd zoals: ik heb nu geen zin om er over te discussieren, of dat kan wel zijn maar ik blijf toch bij mijn standpunt. Op de een of andere manier overtreed je dan de regels, dat hoort zo niet. Je wordt aangekeken alsof je te dom bent om de tegenpartij te begrijpen.

Natuurlijk als alle mensen eerlijk en integer zouden zijn dan zou dit onderwerp überhaupt geen probleem zijn, maar dat is het hem nou net. Zodra de meeste mensen dit principe ontdekken maken ze er schaamteloos gebruik van. Het doet me denken aan een engels spreekwoord dat ongeveer zo gaat:
- It is morally incorrect to allow a fool to keep his money -
De 'fool' vertaal ik voor mijn betoog met 'de onwetende'.

Wat ik probeer te zeggen is waarschijnlijk dat ik te lui of te traag ben om me over alles te informeren wat ik zou moeten weten of waar ik een mening over zou moeten hebben.

Nog een spreekwoord uit het Duits dat hierbij aansluit:
- Unwissenheid schützt vor Strafe nicht -
Hierbij wordt bedoeld dat je er zelf voor met zorgen dat je de wetten kent. Je bent altijd strafbaar als je een wet overtreedt ook al kende je die wet niet. Ook dit is eigenlijk onrealistisch want wie kent nu alle wetten? Niet eens rechtsdeskundigen kennen alle wetten en bovendien zijn ze niet altijd zo eenvoudig toe te passen, getuige de vele rechtsverhandelingen die er plaats vinden.

Vinden jullie nou ook dat dit principe onrechtvaardig is of ben ik gewoon een zeurkous? Het is toch gewoon het recht van de sterkste in een geciviliseerd jasje.

Kultuurschok

Ik zou natuurlijk kunnen vertellen hoe fijn de vakantie geweest is, wat voor mooi weer we gehad hebben en dat we 2 keer verse sneeuw hadden, hoe lekker we geskied en gesnowboard hebben, maar dat is een beetje saai. In plaats daarvan wil ik berichten over de jeugd van tegenwoordig.

Op de vierde dag van de vakantie heb ik een halfslachtige poging gedaan mijn blog bij te werken, maar dat is me niet gelukt. Dat zit zo. Ik zat net goed en wel vijf minuten in een internetcafe, toen daar twee Nederlandse meisjes naar binnen kwamen van laten we zeggen 17 en 15 jaar. Ze wilden eigenlijk 2 terminals naast elkaar hebben maar die waren niet meer vrij, dus zat er iemand tussen hun in. Om deze afstand te overbruggen kletsten ze hardop met elkaar door het cafe. Dat ging ongeveer zo : 'He ik zit op hyves, jij ook?', 'Ja, ik kan je zien', 'He daar heb je Timo', enz. enz. Dat ging onophoudelijk zo door zodat ik me niet meer op mijn verhaaltje kon concentreren. Ik besloot het op te geven en te betalen.

Doordat de man van het internetcafe wisselgeld moest gaan halen bij de buren moest ik nog 5 minuten wachten op eem stoel. Het gesprek van de meisjes ging door:
'He daar is .... (een mannelijke voornaam die ik me niet meer herinner)'
'O, ken je die'
'Ja, die heb ik gep*pt, heeft een grote l*l joh'
enz.

Daarna begon de jongere van de twee op een zo plompe manier een jonge skileraar 'an zu baggern' die daar ook toevallig zat en zolang op de kassa paste, dat je aan zijn gezicht kon zien hoe pijnlijk hem dit was. Enigszins afgeleid wierp ik een blik op het beeldscherm van het jonge meisje waar bewegende gezichten op te zien waren. Daarmee was ik ook meteen zelf in beeld op het beeldscherm van haar collega twee stoelen verderop omdat ze met elkaar via de webcam zaten te praten (sic...).
'Hee die meneer zit mee te kijken'
'Ja joh'
'Hee meneer, niet meekijken hoor'

Nee hoor, zo interessant was het nou ook weer niet.

Als ik niet beter wist zou ik zeggen dat de jeugd van tegenwoordig oppervlakkig is en dom en alleen maar geinteresseerd is in sex, uitgaan en internet.

Ik word oud...