+V -E

Meer Verstand, minder Ego. Dat is mijn nieuwe motto.
Meer verstand
Ik heb altijd gedacht dat ik erg verstandig was, voornamelijk omdat ik mezelf vergeleek met mensen die minder slim waren, of zich nog impulsiever gedroegen dan ik. Over het algemeen is het geen ramp als je je niet altijd verstandig gedraagt, hele volksstammen gedragen zich zo en er zijn een aantal beroepen waar het zelfs een voorwaarde is. Een voorbeeld van mijn onverstandigheid: ik ga vaak niet op tijd naar bed terwijl ik de volgende dag vroeg op moet staan. Vroeger keek ik nog ellenlang televisie, tegenwoordig neem ik mijn tablet mee naat bed en kijk youtube-videos. Het is voor mij een echte daad van wilskracht en innerlijke strijd om dat ding bewust weg te leggen en te gaan slapen. Ander voorbeeld: ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik me kwaad laat maken in het verkeer, door internet-kommentaar of door de media, en dat ik me dan laat meeslepen in dat gevoel. Ook dat is in het dagelijks leven geen groot probleem. Veel mensen zijn precies zo.

Bij het paragliden maakt het wel iets uit als je je verstand niet gebruikt. Als je de statistieken er eerlijk op naslaat, dan kom je tot de conclusie dat paragliden na wingsuit-BASE-jumping de gevaarlijkste bezigheid is die je kunt uitoefenen. Paragliden ziet er vreedzaam uit, maat het is en blijft een vliegsport. Zomaar een paar voorbeelden waar je iedere vlucht aan moet denken: checken of de uitrusting in goede staat is, weten hoe het weer en de wind precies is en hoe het zich in de loop van de dag kan ontwikkelen, niet onnodig dicht naast de berg of boven de grond vliegen, in alle richtingen steeds weten of er nog iemand in de lucht is in jouw buurt.

Minder Ego
In de loop van de jaren heb ik een behoorlijk ego ontwikkeld. Als kind en als puber hoorde ik niet zo bij de cool kids en ik was timide en verlegen met een klein ego. Toen ik begon te werken werd ik meer en meer trots op de kennis en de vaardigheden die ik vergaarde, en mijn ego groeide gestaag. Ik werd gerespecteerd, en mensen begonnen naar me te luisteren als ik iets te vertellen had. Ik kreeg langzamerhand een zelfvertrouwen dat aan zelfoverschatting grenst. In het beroepsleven is dit niet erg, het kan zelfs voordelig zijn; je verkoopt jezelf goed en bent niet bang voor nieuwe projekten. Deze zelfoverschatting in mijn beroepsleven vloeide door naar mijn prive-leven met als gevolg dat mensen mij soms arrogant vinden.

Ook een groot ego kan zeer nadelig zijn bij het paragliden. De wil om te "winnen" (bij paragliden betekent dat hoger en verder te vliegen dan de anderen), zorgt ervoor dat je meer risico's neemt. Als mijn prestaties achter blijven bij mijn eigen verwachtingen, verwachtingen die te hoog zijn omdat ik mezelf overschat, dan kan het gebeuren dat ik krampachtig probeer mijn resultaat te verbeteren door meer risico te nemen. Dit uit zich bijvoorbeeld in te dicht bij de bomen te vliegen om het laatste beetje wind naar boven mee te nemen (om dan door een onverwachte valwind aan de boom te blijven hangen), of dicht bij te grond nog een scherpe bocht te maken om die ene thermiek te vangen (om dan de helft van de paraglider te stallen).

Goede vliegtuig-piloten zijn een bijzonder slag mensen, en het is niet voor niets dat ze zeer streng geselecteerd worden. Ik behoor niet tot dat slag van mensen. Ik wist dat vroeger al intuitief, en nu heb ik geleerd waar dat precies aan ligt. Door schade en schande wordt men wijs. Nou ja, niet helemaal wijs, want ik vlieg nog steeds. Als ik namelijk iets geleerd heb in mijn leven, dan is het dat ik in staat ben om iets te leren, ook al duurt dat soms wat langer...

Begrafenis

Binnenkort staat de derde begrafenis in mijn leven voor de deur. Eigenlijk de vierde, maar de begrafenis van mijn oma die 101 is geworden, tel ik niet mee. Daar was ik niet erg emotioneel over.

Anderhalf jaar geleden was de begrafenis van mijn zus. Te jong gestorven na een hele lange slopende ziekte. Ze hield tot het einde de moed erin, tenminste als er mensen bij waren. Zij woonde in Spanje, en ik moest daar naar toe om alles te regelen. Aan de ene kant was dat moeilijk en zwaar, aan de andere kant is het goed als je op zulke momenten iets belangrijks te doen hebt. Mijn zus heeft het aan zien komen en ze had zelf al erg veel geregeld. Toch viel het niet mee door de afstand, de taal, en de andere regelingen die er in een ander land gelden. Ze is gecremeerd en we hebben de as aan het strand in het zeewater gestrooid, dat was een uitdrukkelijke wens van haar. Ik heb de plek uitgezocht waar dat gebeurde en erop gelet dat de wind niet de verkeerde kant op kan waaien (!).

Daarvoor was een goede vriendin van mijn partner gestorven, ook na een ziekte. In Duitsland zijn er strengere regels, je mag de urn met de as niet zelf meenemen. De urn werd begraven bij een boom, daarvoor is in Duitsland een officiele benaming: "Baumbestattung". Dat is op speciale plekken toegestaan. Het was een mooie ceremonie en daarna was er de zogenaamde Trauerfeier. Een soort feestje, als je dat zo mag noemen. Ik heb er goede herinneringen aan.

Op zich zijn begrafenissen intensieve momenten waarop je de mensen beter leert kennen. Mensen zijn oprechter dan normaal in zulke situaties.

Nu wordt de vader van mijn partner begraven. Hij is een week geleden gestorven op 85-jarige leeftijd. Hij was tot een half jaar geleden nog kerngezond was en deed nog alles op de fiets. Toen kreeg hij echter een longenziekte (fibrose). De longenziekte zelf heeft hem waarschijnlijk niet de das om gedaan, maar hij is opgehouden met eten. Wat we ook probeerden, niets smaakte hem meer en niets kon hem motiveren om genoeg te eten. Uiteindelijk was hij zeer mager en is quasi aan zwakte gestorven. Bijzonder en mooi vind ik dat in de tijd dat hij ziek was, de relatie tussen mijn vriendin en haar vader beter is geworden. Ze hebben veel gepraat, tenminste in het begin toen hij minder zwak was. Hij was tot op het einde helder van geest en heeft bijvoorbeeld de dokter erop gewezen als die iets verkeerd had ingevuld op een formulier. Van het weekend waren we op de begraafplaats en hebben de plek bekeken waar het graf komt. Het "Hauptfriedhof" in Erfurt is reuzegroot en maakt een goede indruk, als een groot park met veel ruimte.

Wat ik er tot nu toe van geleerd heb is: Sterven hoort bij het leven, en als je het vedriet niet onderdrukt, kan het een belangrijke ervaring zijn.

Veranderingen

Ik geef weer minder piano-les en werk meer voor mijn baas (3 dagen in de week). Zo houd ik netto meer geld over EN meer vrije tijd om te vliegen.

 

Met mijn zus gaat het slecht. Verder wil ik het daar niet over hebben.

 

Met mevrouw HiD gaat het ook niet helemaal zoals het moet. Na een gewelddadig voorval op het werk eind vorig jaar is zij in de ziektewet. Deze week gaat ze naar een Kur, die gaat zes weken duren. (Ze is niet lichamelijk gewond geraakt.)

 

Vorige week heb ik een proefles genomen bij een andere pianoleraar. Hij is een professionele jazz-muzikant en bij hem wil ik leren jazz te spelen en te improviseren. De eerste les was hoopgevend. Ik blijf wekelijks bij mijn oude leraar en zal de nieuwe waarschijnlijk een keer in de maand bezoeken.

 

Ook sinds eind vorig jaar woon ik niet meer samen met mevrouw HiD. Het ging niet meer. Desalniettemin zijn we nog wel samen als LAT-relatie, en tot nu toe funktioneert dat goed. Het was sneu dat dit in dezelfde periode gebeurde als het voorval op haar werk. Het ene heeft niets te maken met andere. Ik wilde ook niet uit een soort medelijden blijven. Op deze manier ben ik een betere steun voor haar omdat het mijzelf beter gaat.

 

In de paasvakantie heb ik een cursus B-Schein paragliding geboekt in Oostenrijk. Als ik slaag mag ik officieel "Strecken" vliegen, oftewel van A naar B. Het zwaarste deel is waarschijnlijk het theorie-examen. Ik ben nu al ijverig aan het leren over Luftrecht, Meteorologie en Navigation.

 

Zo, dan ben je weer op de hoogte.

Kosten / baten

Ik weet niet goed hoe ik hierover moet schrijven. Ik begin gewoon.
Ik heb het over de kosten en baten van het leven. Over de vraag of het leven de moeite waard is. Ik geloof niet dat ik depressief ben, maar die vraag dringt zich soms op.

Superbob

Die bijnaam heeft mij een lezeres ooit gegeven, superbob. Omdat ik zoveel dingen doe. Die bijnaam heb ik ondertussen echt verdiend.

Trouble in paradise

Gisteren heb ik voor het eerst twee leerlingen de pianosles opgezegd. De afgelopen twee lesuren waren horror. Stel je voor, twee meisjes van 16-17 jaar, mooi en lief, die echter nooit oefenen. Ze willen geen stukken (meer) leren. Ik houd ze ten goede dat ze dit jaar eindexamen doen op school, en daardoor minder tijd hebben. (Daar staat tegenover dat ik vorig jaar drie leerlingen had die ook eindexamen deden en wel ijverig konden oefenen, maar goed.)

Uit het land der verveling

Ik verveel me zo. Ik lig de halve dag op bed op voorschrift van de dokter. Maak je geen zorgen, ik heb weinig pijn.

Wat doe je zoal als je per dag acht uur op bed ligt? Ik lees. Ik ben een slechte boekenlezer geworden. De meeste boeken bevallen me niet meer. Ik lees tien bladzijden en dan weet ik het wel. Tijdverspilling. Waarom zou een verhaal dat één persoon gewrocht heeft interessant zijn voor mij? Mijn criterium om een boek door te lezen is heel simpel geworden; als ik er geen zin meer in heb, dan leg ik het weg. Ik ben lid geworden van de bibliotheek om e-books uit te lenen en ze direct op mijn tablet te kunnen laden en lezen. Zo heb ik Der fernste Ort van Daniel Kehlmann en The long earth van Terry Pratchett gelezen. (Kehlmann kan ik aanraden, Pratchett niet alhoewel ik normaalgesproken een fan ben).

Het slaapprobleem

Als je ouder wordt dan maakt je lichaam minder melatonine aan. Dat is de oorzaak van het slaapprobleem. Ik slaap slechter dan vroeger, weliswaar beter dan een jaar geleden toen ik nog vol in de stress was in mijn baan, maar ook zonder stress is het niet meer wat het geweest is. Ik val goed in slaap, maar dan na vier of vijf uur ben ik opeens klaarwakker. Dan heb ik een hele lichte slaap waarin ik voortdurend wakker word, toen minuten slaap, weer wakker word, enzovoorts.
Je moet er op de een of andere manier mee leren leven. Dat is een hele overgang voor iemand die zijn hele leven lang perfect heeft geslapen (op de laatste twee drie jaar na). Er zijn nu veel dagen dat ik te weinig heb geslapen. Je doet er niet veel aan. Ik heb slaappillen die je zonder recept kunt krijgen, die neem ik als ik een paar dagen achter elkaar te weinig heb geslapen, of als er de volgende dag iets belangrijks is waarvoor ik absoluut fit moet zijn. Die helpen wel.
Het is niet psychisch, het is puur lichamelijk, en dat is het frustrerende.

Je wordt ouder papa, geef het maar toe, je wilt er alles aan doen, maar je weet niet hoe, je wordt ouder papa.

Aber es ist kein Problem, ich komme schon damit klar, ich wollte es euch nur erzählen.

Ich habe so eine Wut

Ik ben een driftkikker, altijd al geweest. Als kind heb ik een keer per ongeluk een zakmes in de schoen van een schoolkameraadje gesmeten omdat het niet goed liep met het spelletje “landje veroveren“. lk ben er niet trots op, in tegendeel, het getuigt van een karakterzwakheid. Meestal komt die woede niet naar buiten, ik ben netjes aangepast, maar de neiging blijft en gaat niet weg.

Van de week in de supermarkt:

Mijn goede voornemens

1 - Ik zal andere mensen niet zo snel be-/veroordelen
2 - Ik word een goede pianoleraar
3 - Ik ga minder suiker eten

Uitstraling

U kunt het geloven of niet, maar sinds de veranderingen*) in mijn werk kijken de mensen mij anders aan op straat. En ik weet ook waaraan het ligt. Ik ben op dit moment iemand die zelf zijn leven stuurt, in tegenstelling tot de overgrote meerderheid der loonslaven. En dat kun je zien aan de buitenkant. Het is een vreemd gevoel, een soort vrijheid met een riskante verantwoording. Alsof ik nu eindelijk de lijn heb losgelaten waaraan big brother mij steeds heeft geleid, en ik nu voorzichtig mijn eerste wankele pasjes zet. Ze gaan nog niet erg ver, die pasjes, maar het zijn wel mijn eigen pasjes; ik bepaal hoe groot ze zijn en in welke richting ze gaan.

*) Sinds 2 maanden werk ik nog maar 40% parttime bij mijn oude baas en daarnaast ben ik bezig een loopbaan als pianoleraar op te bouwen.

De tussenwereld

Ik bevind mij in de tussenwereld. Ik ben er niet echt meer bij op mijn werk, ik kan me slecht concentreren op mijn taken, vanwege de spannende en onzekere toekomst. Was de motivatie voor mijn werkzaamheden de laatste paar jaren al gestaag gezakt , momenteel zweeft hij dicht boven het absolute nulpunt.

Coming out

[Update: Hier is de test (in het Duits) waarbij je zelf kunt vaststellen of je ook zo bent.]

Ik ben introvert. Ik wist het zelf al langer, en nu werd het onweerlegbaar aangetoond in een quiz in der Spiegel, waarbij ik 10 punten voor introvertheid en 0 punten voor extravertheid haalde.

Die Kapriolen des Erfurter Tiefbau- und Verkehrsamtes

Meine Kollegin und ich treffen uns jeden morgen an der Blumenstraße um zusammen auf Arbeit zu fahren. Dort ist nämlich die Europaschule wo ihr Kind in die Schule geht. Schon seit Jahren herrscht dort eine gefährliche Verkehrssituation. Die Eltern kommen früh an und bringen ihre Kinder in die Schule, und viele von ihnen können nicht direkt vor die Schule parken weil die Anzahl der Parkplätze dort begrenzt ist auf ungefähr 5 Stück. Also parken sie anderswo und müssen mit den Kindern die Blumenstraße überqueren.

Kompliment

"Hij is mannelijker geworden. Vroeger zag hij er meer als een student uit."

Aldus een vrouwelijke kennis goedkeurend tegen mijn vriendin over mij. "Vroeger" slaat op vijf jaar geleden.

Dat is het voordeel van het mannelijke geslacht. Het nadeel zag ik laatst simpel en krachtig uitgedrukt op een t-shirt van een mannelijke voetganger: "Die Männer sind schuld". Dat t-shirt ga ik ook kopen.

Wanneer het lichaam verraad pleegt

Mijn lichaam gehoorzaamt mij niet meer zoals het hoort. Mijn lichaam is van mij, het zou moeten doen wat ik wil, als een gehoorzame slaaf, maar het is aan het muiten geslagen. In kleine doses weliswaar, andere mensen zullen mij uitlachen en zeggen "dat is nog niks". Echter voor iemand die gewend is aan gehoorzaamheid is het een grote stap. Een grote stap voor mij, volledig onbetekend voor de mensheid als het ware.

Als ik een uur in dezelfde houding zit, dan heb ik moeite om op te staan. Ik beweeg mij dan als een oude man met arthrose. Alles doet pijn. Na een paar bewegingen gaat het weer. Na 2 keer mijn surfplank op een onhandige manier naar het water gedragen te hebben, kan ik drie dagen lang geen bewegingen meer met een hand in een richting maken, en heb ik een week lang spierpijn. Ik heb al vier weken lang een pijn in mijn nek die er voor zorgt dat ik bij het autorijden niet over mijn linker schouder kan kijken. Het kan wel, maar dan moet ik langzaam bewegen. Ik heb sinds een jaar of 5 een piep in mijn oren. Ik heb hallux valgus waardoor ik veel schoenen niet kan dragen. Behalve bijziend word ik nu ook langzaam verziend. Als ik langer dan twee uur auto rijd, dan krijg ik zo een pijn aan mijn achterste dat ik de auto moet stoppen (dit kan ook aan de stoel liggen die ik niet goed kan instellen).

En het wordt allemaal alleen maar erger!

Waar is hij toch?

Mochten er mensen zijn die het is opgevallen dat ik al bijna twee weken lang nauwelijks online ben, dan is hier de reden:

werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk, werk,

en piano oefenen voor aanstaande vrijdag. Een vriendin heeft gevraagd of ik op haar verjaardag "Ständchen" ("Serenade") van Schubert wil spelen. Ik heb de bladmuziek van een eenvoudige versie; er is ook een moeilijke versie die door Liszt ist bewerkt. De Liszt-versie vind ik persoonlijk niet eens mooier, dus dat komt goed uit. Echter ook de eenvoudige versie heeft een korte moeilijke passage waar de linker- en rechtehand tegen elkaar ingaan en in een soort canon spelen. Daar zit ik nog een beetje op te zweten.

Volgende week zijn we op vakantie in Italie aan het Lago di Como om te ontspannen en te windsurfen. Mevrouw HiD en HiD junior gaan mee, plus nog drie vrienden. HiD junior en ik zijn uiteraard de enigen die gaan surfen. Het enige nadeel aan deze vakantie is dat hij maar een week duurt. Eigenlijk wil ik liever drie maanden aan het Lago di Como in de zon liggen en koud bier drinken en naar de toeristes in bikini kijken en af en toe op de surfplank stappen. Misschien een andere keer.

Maatschappijleer

Vroeger kregen wij op school maatschappijleer, dat was toen een vrij nieuw vak. Aan de leraar kan ik me nog goed herinneren: hij had halflang blond haar en een baardje. Hij kon heel gemeen lachen, vooral als hij vond dat je niet bij de les was. Hij wekte dan de indruk dat hij vond dat hij paarlen voor de zwijnen aan het uitdelen was.

Op een dag probeerde hij ons discussieren te leren.

Empathie

De betekenis van het woord empathie heb ik pas laat leren kennen. Empathie is het vermogen van iemand om zich in de gevoelens van anderen te verplaatsen, om mee te voelen. Iemand zonder empathie heeft het niet in de gaten wanneer zijn gesprekspartner bijvoorbeeld beledigd, boos of blij is. Mensen met te weinig empathie hebben moeilijkheden in de sociale omgang, ze trappen iedereen op hun tenen en kunnen wreed zijn. Je ziet het vaak bij probleemkinderen en criminelen. De oorzaak van een gebrek aan empathie kan zijn dat iemand als baby verwaarloosd is geweest. Empathie moet geleerd (of beter gezegd: geactiveerd) worden, normaalgesproken door de moeder die een intensieve relatie met de baby heeft. Van de moeder leert het kind onder andere gezichtsuitdrukkingen te interpreteren.

Mijn goede voornemens

Alles niet zo serieus nemen.
Blijven vliegen met de paraglider.
Doorgaan met squash spelen, beter worden.
Doorgaan met fitness.
Blijven windsurfen.
Doorgaan met piano spelen.
Niet stoppen met roken (1-3 sigaretten per dag).
Weer eens kiffen. Misschien.
Eventueel een nieuw snowboard kopen met softboots.
Vakanties op tijd plannen.
Minder tijd verspillen, bijvoorbeeld met reaguren.
Meer energie steken in relaties IRL.
Volwassen worden.