.
.
Proloog
Donderdag had ik vrij genomen zodat ik woensdagavond samen met T., mijn squash-partner, uit kon gaan. We hebben eerst iets gegeten wat T. zelf bereid had, spaghetti met lekkere saus, en daarna nog een beetje spontaan gemusiceerd. T. is in een vorig leven muzikant geweest. Hij was een tijd lang gitarist bij de band Clueso uit Erfurt. Op het moment heeft Clueso behoorlijk nationaal succes.
Hier kun je iets lezen over Clueso,
hier is hun website, en
hier is de aktuele hit "Zu schnell vorbei". Op de vrouwelijke fans heeft Clueso dezelfde magnetiserende uitwerking als toendestijds Doe Maar in Nederland. In zijn huidige leven is T. psychotherapeut.
Het doel van de avond was de Kicker-Keller. Kickern = Duits voor tafelvoetbal. Behalve dat er inderdaad 5 voetbaltafels staan, is de Kickerkeller vooral de cult-uitgaansgelegenheid voor de coole jonge mensen uit de underground-szene in Erfurt. Uw Hollander in Duitsland was dan ook zeer trots dat hij erbij mocht zijn. Als je niet weet waar de Kickerkeller is, dan vind je hem niet. Er staat niets op of naast de deur. Eenmaal door de deur ga je een stenen trap af, dan moet je langs de portier (alleen toegang voor leden), en dan kom je in de typische kelder-catacomben die in heel Erfurt onder de huizen zijn te vinden. Een aantal van deze kelders zijn omgebouwd tot kroegen, omdat ze zeer geluiddicht zijn. In de Kickerkeller werd harde muziek gespeeld van onder andere Aerosmith en Rammstein, met een groot projectiescherm waarop de videoclips getoond worden. In het geval van Rammstein de ongecensureerde porno-videoclip van een van de liedjes.
De avond kwam wat moeizaam op gang. Na 5 of 6 bier en 1 of 2 wodka's werden de gesprekken echter steeds vloeiender. We waagden ons 2 keer aan de voetbaltafels en werden beide malen compleet weggevaagd met 6-0 door de geoefende hobbyspelers die hier vaker komen. Het spelen kost niets, om aan een tafel te komen moet je diegenen uitdagen die er op dat moment aan staan. Na het spel mogen de winnaars aan de tafel blijven staan, er wordt 2 tegen 2 gespeeld.
Om een uur of ??? besloten we samen met L., een bandlid van
Acoustica, en H., een familielid van de zanger van Clueso, en nog een meisje dat H. die avond opgeduikeld had, de tent te verlaten. L. is een soort nationale beroemdheid in Erfurt, een sociaal talent dat overal onmiddelijk vrienden maakt. L. wilde nog graag naar de E-Burg (afkorting voor
Engelsburg), daar was namelijk een groot studentenfeest met uiteraard veel jonge studentes. Eerst mochten we niet naar binnen omdat de kassa al gesloten was, waarop L. gebruik moest maken van zijn connecties. In de Eburg stonden de bassen van de muziek zo hard dat mijn broekspijpen langs mijn benen flatterden. We voerden nog een paar "interessante" gesprekken en om ongeveer 5 uur hielden we het voor gezien.
Fietstocht naar het Dal der Vreugden, foto's waar iets niet op staat
Deze proloog voerde er dus toe dat ik donderdag vrij had. Nadat ik mijn roes uitgeslapen had en de hoofdpijn succesvol had verjaagd met twee aspirines, realiseerde ik mij dat het vandaag uitzonderlijk mooi geweldig lenteweer was! Ik had mij voorzichtig terug in het normale leven doorgetast met een uitgebreide douche, een paar boodschappen en een ontbijt, en ik was verbaasd hoe goed ik mij voelde. Goed genoeg voor een kleine fietstocht naar het Dal der Vreugden, een vrije vertaling van
Gaststätte Freudenthal bij Wandersleben. Naar Freudenthal is het 21 km, niet te lang voor iemand die voorzichtig zijn kater moet wegwerken. Onderweg zag ik weer interessante dingen, helaas kon ik ze niet allemaal fotograferen. Van twee dingen kon ik alleen foto's maken waar ze niet op stonden.
Het eerste was het Espachbad in het Luisenpark in Erfurt. Dit moet volgens veel mensen een van de mooiste ouderwetse openlucht zwembaden geweest zijn, maar het is gesloopt. Daar is veel protest tegen geweest, maar de gemeente heeft het er toch doorgedrukt tegen de wil van de bevolking. Er is een vereniging opgericht die eerst voor het behoud, en later voor een toepasselijk gebruik van het terrein heeft gevochten. Het terrein heeft daardoor meer dan tien jaar braak gelegen. Er is besloten dat er op het terrein een kinderopvang komt, en die is nu net voltooid en in gebruik genomen. (klikken als je de foto's groter wilt zien)
Wat er nog wel staat is het oude ingangsgebouw. Dit gaat nog gerenoveerd worden:
Tien minuten later fiets ik over een asfaltweggetje in de buurt van het Bachstelzenkaffee, en daar zie ik iets wonderbaarlijks. Ik heb zoiets nog nooit in mijn leven in het wild gezien, en ik ben er al voorbij gefietst voordat het tot me doordringt: een wasechte lichtgroene / grijze SLANG von ongeveer 80-100 cm lang en 2-3 cm dik kronkelt over het asfalt en steekt het weggetje over. Zo snel als ik kan frommel ik mijn fototoestel uit mijn broekzak maar de slang is sneller. Zodra hij van het asfalt verdwenen is in het weiland is hij onzichtbaar geworden. Teleurgesteld stop ik het toestel in mijn zak. Ik stap weer op en ik denk dat ik halluniceer: vier meter verderop kronkelt WEER EEN SLANG over de weg, deze keer is het een veel kleinere, ongeveer half zo groot als de eerste. Misschien is dit zijn kind. En weer ben ik te laat met mijn toestel.
Hier is het stuk asfalt waar een minuut voordat de foto genomen werd een slang de weg overstak:
Ik probeer er nu achter te komen wat het voor een slang is geweest,
hier is een beschrijving van slangen die in Duitsland voorkomen. Om de juiste soort te bepalen had ik moeten kijken naar de tekening op de schubben en de vorm van de kop, maar daar heb ik niet op gelet. Het ging te snel en ik was veels te verbaasd om goed op te letten. Ik weet alleen maar de grootte en de kleur, en aan de hand daarvan is het waarschijnlijk de Würfelnatter (dobbelsteenslang) of de Schlingnatter (gladde slang) geweest.
Ik had geen haast en wilde me niet teveel inspannen, en daarom begon ik het tochtje in een rustig tempo. Gaandeweg gingen mijn benen automatisch en ik kreeg er steeds meer zin in. Op een gegeven moment had ik er toch een aardige snelheid in, en het leuke daarvan was dat die als het ware van binnenuit kwam. Ik MOEST niet "snel" rijden, maar ik wilde het en ik had er plezier in. Ik fietste deze keer niet op mijn ligfiets, maar op mijn stadfiets, de Diamant die ik vorig jaar gekocht heb. Dit is een redelijk normale fiets, maar toch een blikvanger. Ik vind het een mooie fiets, de mensen in Erfurt vinden hem cool. Diamant is een oude fietsfabriek in Chemnitz, en mijn fiets is een retro-uitvoering van een oud model dat een beetje met moderne techniek opgeschoond is. Zo heeft hij een naafdynamo, een alumium frame (dat door het materiaal jammer genoeg nogal instabiel is), en een naafversnelling met drie versnellingen. Hier is hij:
Een van de mooie dingen van deze fiets is de ouderwetse ZEER LUIDE bel, waarmee ik fijn bejaarde voetgangers en kinderen kan verjagen die midden op de weg lopen. Met gevaar voor eigen leven heb ik deze tijdens het fietsen voor jullie gefotografeerd:
Het zadel is niet origineel, dat heb ik er later op gezet. Het is een van de beste zadels die je kunt krijgen, een leren zadel van Brooks. Ik ben zeer gevoelig voor zadelpijn en dit zadel bevalt me het beste. Maar zelfs met dit zadel is anderhalf uur fietsen het maximum dat ik comfortabel volhoud. En dat betekent dat ik de volgende keer ook voor dit soort tochtjes toch maar weer de ligfiets neem.
En zo bereikte ik niet erg moe maar wel voldaan na een uur en tien minuten het reisdoel:
Waar ik nog een plaatje schoot van een mooie doorkijk door het tuinhek op de Wachsenburg.
En de passende beloning tot mij nam.
Ik wens iedereen prettige Paasdagen en gute Erholung,
Groeten uit de Zone.
