Het blogbal was dit jaar minder spectaculair dan andere jaren zonder hardcore porno, kontroverse optredens en beter-wetende jurys, daarvoor in de plaats was het gewoon gezellig en leuk. Het eerste half uur van de avond werd opgeluisterd door ondergetekende aan de piano. Collega-pianist Jasper was zo vriendelijk de videocamera te bedienen, hier zie je een paar opnames. Het was erg lawaaiig wat de concentratie moeilijk maakte. Ik speelde dan ook zeer luid om gehoord te worden, maar dat is in de opnames niet te herkennen, anders dan aan de klankkleur.
Posts tonen met het label Blog. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Blog. Alle posts tonen
10 maart 2014
1 maart 2014
Het blogbal
Dit jaar ga ik er weer naar toe, om piano te spelen en een beetje te ouwehoeren met andere bloggers. Het blogbal vindt plaats in "Arti et Amicitiae" op het Rokin in Amsterdam. Jammer genoeg wordt de blogparel er niet uitgereikt, die hebben zich weer verzelfstandigd. Aanstaande vrijdag is het zover. Ik heb er druk voor geoefend, ik ben namelijk geen pianist die in staat is om een half uur lang te improviseren.
Mijn geplande repertoire bestaat uit de volgende nummers:
Mijn geplande repertoire bestaat uit de volgende nummers:
10 juli 2013
De tussenwereld
Ik bevind mij in de tussenwereld. Ik ben er niet echt meer bij op mijn werk, ik kan me slecht concentreren op mijn taken, vanwege de spannende en onzekere toekomst. Was de motivatie voor mijn werkzaamheden de laatste paar jaren al gestaag gezakt , momenteel zweeft hij dicht boven het absolute nulpunt.
3 december 2012
Afscheid
Jo. Ik houd het voor gezien. Het f*cking internet kost me teveel tijd. Als ik nou geen andere bezigheden had, dan was het nog iets anders. Maar zoals het er nu naar uitziet schieten er andere dingen bij tekort. Vliegen, piano spelen, squash, fitness, een vriendin, een kind, werken, slapen, deze dingen zijn allemaal belangrijker dan bloggen. Ik post geen nieuwe berichten meer. Dat houd ik 3 maanden vol, dat wil zeggen tot 3 maart 2013, en als ik dan tot de conclusie kom dat ik beter af ben, dan blijft dat zo.
Resumee
Bloggen was voor mij een experiment. Vooral in het begin, toen de eerste reakties kwamen, en later, toen er een vaste kliek bloggers/ reageerders ontstond (hoi oligoi?), waren het erg leuke en soms ook spannende tijden. Ik heb er een paar dingen van geleerd, onder andere dat ik nogal ijdel ben.
Mijn hartelijke dank gaat uit naar alle bloggers, lezers en reageerders: aan Leo, aan Emigrant, aan Oud Zijkwijf, aan Ximaar, aan Molrat, aan Patricia uit Mofrika, aan Lieke, aan Rob, aan de Doctorandus, aan Alex, aan Coco, aan Margreet, aan Laurent, en aan iedereen die ik vergeten ben. Het blog blijft voorlopig online, ik krijg regelmatig google-bezoekers die informatie zoeken over monovision, auto's exporteren, tenensokken en muesli-recepten.
So Long, and Thanks for All the Fish.
25 oktober 2012
Waarom ik effe niet meer schrijf
Ten eerste is het zo dat ik in mijn echte leven te veel te doen heb. Tel daarbij op dat ik sinds ongeveer twee maanden serieuze pogingen doe om genoeg te slapen. En ten derde is het zo dat wanneer ik blogs lees van mensen die ik vroeger goed vond, dat ik nu vaak denk "Als ik het zelf geschreven had, dan zou ik het niet publiceren." Ik ben zeer kritisch geworden op teksten in het algemeen, het valt me op dat er zoveel overbodigs wordt geschreven dat iemand anders al een keer in een andere vorm heeft geuit, ik heb überhaupt geen motivatie meer om nog een mening over dit of dat te geven.
Eigenlijk wilde ik graag, nog voor de Amerikaanse verkiezingen, een vervolg schrijven op mijn blog van 4 jaar geleden "De beloftes van Obama", waarin ik naga hoeveel van zijn beloftes hij heeft ingelost. Het kost minstens een hele werkdag om dat serieus te doen, en je raadt het al: ik heb er geen tijd voor. Ik vind het overigens opvallend dat niemand anders dit doet. Hoewel, dat klopt helemaal niet. Natuurlijk vind je bij Google een website waar iemand dit al gedaan heeft. Bij deze dan:
Wil je misschien een mop horen?
Komt een man bij de uroloog. Ze begroeten elkaar, de dokter kijkt even in het dossier van de man en zegt dan: "Meneer, kan ik even open en eerlijk met u praten?" De man schrikt op, houdt een seconde in en antwoordt: "Ja ja natuurlijk. Wat is er aan de hand?" Zegt de dokter: "U moet ophouden met masturberen". "Oh", zegt de man, "waarom, is dat erg?" De dokter: "Nee hoor, maar anders kan ik u niet onderzoeken."
Eigenlijk wilde ik graag, nog voor de Amerikaanse verkiezingen, een vervolg schrijven op mijn blog van 4 jaar geleden "De beloftes van Obama", waarin ik naga hoeveel van zijn beloftes hij heeft ingelost. Het kost minstens een hele werkdag om dat serieus te doen, en je raadt het al: ik heb er geen tijd voor. Ik vind het overigens opvallend dat niemand anders dit doet. Hoewel, dat klopt helemaal niet. Natuurlijk vind je bij Google een website waar iemand dit al gedaan heeft. Bij deze dan:
Wil je misschien een mop horen?
Komt een man bij de uroloog. Ze begroeten elkaar, de dokter kijkt even in het dossier van de man en zegt dan: "Meneer, kan ik even open en eerlijk met u praten?" De man schrikt op, houdt een seconde in en antwoordt: "Ja ja natuurlijk. Wat is er aan de hand?" Zegt de dokter: "U moet ophouden met masturberen". "Oh", zegt de man, "waarom, is dat erg?" De dokter: "Nee hoor, maar anders kan ik u niet onderzoeken."
14 maart 2012
Blogbal
Het is weer voorbij. Ik heb een bliksembezoek aan mijn geboortestad Amsterdam gebracht om voor de tweede keer bij het blogbal te zijn en om daar piano te spelen. Het was weer een bijzondere avond die blijvende indrukken achterlaat. Ik heb gesproken met Emigrant, ik heb Ximaar persoonlijk leren kennen en uitgebreid met hem gebabbeld, ik heb Rene van Densen en nog een paar andere bloggers beter leren kennen, en ik heb gedanst met Wampie en Oud Zeikwijf.
23 februari 2012
Het Blogbal
Waarom zou je er naartoe gaan?
Het Blogbal
Omdat het zo makkelijk is om er niet naar toe te gaan en het kapot te praten. Als er iets is dat bloggers goed kunnen, dan is het iets in de grond te stampen. Een goede RANT is lekker om je af te reageren en wordt graag gelezen. Hoeveel moeilijker is het om positief te zijn op een manier dat het andere mensen meesleept.
Top vijf redenen om naar het blogbal te gaan:
Het Blogbal
Omdat het zo makkelijk is om er niet naar toe te gaan en het kapot te praten. Als er iets is dat bloggers goed kunnen, dan is het iets in de grond te stampen. Een goede RANT is lekker om je af te reageren en wordt graag gelezen. Hoeveel moeilijker is het om positief te zijn op een manier dat het andere mensen meesleept.
Top vijf redenen om naar het blogbal te gaan:
18 januari 2012
Blogparel 2011
Het is weer zover. De enige nog bestaande blogger-prijsuitreiking met een professionele jury is weer van start gegaan. Het gaat erom een "pareltje" te vinden onder de duizenden blogberichten die in 2011 het web op zijn geslingerd. Er kan niet gestemd worden, dus dit is geen oproep om mij te ondersteunen. Dit is een oproep om dat blogberichtje te nomineren dat je is bijgebleven, waar je eerst om moest lachen en waar toen de lach in je keel bleef steken, je van schrik je koffie hebt uigespuugd of je in je aardappel hebt verslikt, omdat je tot NADENKEN werd gedwongen. Als je je aan zo een berichtje kunt herinneren ergens op het internet, bezoek dan de Blogparel-pagina van Peter, of ga direkt naar het inzend-formulier en ondersteun dit intiatief. Het web kan er alleen maar beter door worden.
1 november 2011
Meer lezen
Het is me eindelijk gelukt de "jump break" te laten werken. Dat wil zeggen dat je van een bericht alleen de eerste alinea ziet, en dat er dan een link "meer lezen" komt waar je op drukt om de rest te lezen. Zoals hier:
26 augustus 2011
27 juni 2011
Malware?
Een vraagje tussendoor. Emigrant krijgt een virus/ malware waarschuwing als hij mijn blog oproept. Is dat bij andere bezoekers ook zo? Kun je even in een reaktie aangeven of bij jou alles normaal is als je deze website oproept?
Dankjewel voor de moeite.
Bob
Dankjewel voor de moeite.
Bob
23 mei 2011
Clever?
Bij mij op het werk is de internetverbinding regelmatig zo langzaam door het toegenomen dataverkeer, dat het niet leuk meer is om te surfen of te loggen.
Als dit opzet is, dan is het een redelijk clevere manier om buitensporig internetverkeer tegen te gaan.Ze hoeven niemand zijn surfgedrag te bespioneren. Dat is namelijk officieel verboden omdat dat een inbreuk is op de persoonlijke rechten. Ze hoeven niets uit te leggen. En er komt niemand klagen.
Ik wacht in stilte op betere tijden.
Als dit opzet is, dan is het een redelijk clevere manier om buitensporig internetverkeer tegen te gaan.Ze hoeven niemand zijn surfgedrag te bespioneren. Dat is namelijk officieel verboden omdat dat een inbreuk is op de persoonlijke rechten. Ze hoeven niets uit te leggen. En er komt niemand klagen.
Ik wacht in stilte op betere tijden.
14 mei 2011
17 maart 2011
Hometown
Over het blogbal wil ik niet meer veel zeggen, er is al veel over geschreven en gezegd, uiteraard in de diverse blogs. Er zijn positieve en negatieve reakties, ik zal het maar op zijn Amsterdams zeggen: het belangrijkste is dat er over je geluld wordt. Als het saai zou zijn geweest, dan had je er niks over gehoord. Ik heb me goed geamuseerd en een paar leuke mensen leren kennen. Hier kun je wat fotos zien.
Wat ik wel even wil vermelden, omdat niemand anders het erover heeft, is de uitermate geslaagde presentatie van de Blogparel. Als een professionele presentator legde Peter kort uit waar het over ging, en stelde in korte flitsen alle deelnemers voor. Op het scherm konden we fragmenten van de logs lezen. Natuurlijk ben je als winnaar van de Blogparel niet automatisch de beste logger van Nederland, maar wel de beste van de ongeveer 30 inzendingen volgens de mening van een vakkundige driepersoons jury. Met gepaste trots vermeld ik dan ook dat een inzending van ondergetekende op de zesde plaats is beland! Dank u dank u, ook aan degene die mij genomineerd heeft. En dat voor een amateur. Dat was voor het stukje Van Die Dagen. De winnaar is "Iamzero" geworden. Mijn persoonlijke favoriet is het stukje Mark, Geert en de rest van Kippfest. Ik heb zitten schudden van het lachen bij dit verhaal. Deze man is bij vlagen geniaal en ik vind dat hij zijn stukjes moet voordragen als cabarettist. Daar heeft hij vast meer succes mee dan met zijn carriere als jazz-vuvuzuelist. Lees ook zijn terugspeelbal (niet het stuk zelf, maar het derde commentaar) op de sneren naar het blogbal van thuisblijver Bert Brussen.
Als je een tijdje wegbent uit je vaderland en zijn hoofdstad, dan wordt je mening onwillekeurig vervormd door verhalen van kennissen en berichten in de media. Een tsunami van islamisering is aan de gang, de Nederlandse cultuur wordt verdongen, de criminaliteit neemt toe, het is onveilig op straat, de mensen zijn grof en agressief.
Wat een verademing is het dan om de werkelijkheid te beleven. Als een toerist in mijn eigen stad wilde ik in een klein winkeltje een strippenkaart kopen voor de tram, een kleine supermarkt die werd gerund door een paar mensen van voor mij onduidelijke Oosterse komaf (Turks, Marokkaans, Egyptisch, geen idee, ik kan het aan de buitenkant niet zien). "Wat wilt u hebben, een strippenkaart, wat is dat?" Het schoot me te binnen dat strippenkaarten al een tijdje niet meer gebruikt worden. Behulpzaam en beleefd legde een jonge man die te hulp schoot uit dat er tegenwoordig OV-chipkaarten gebruikt worden in het openbaar vervoer, maar dat je ook zo nog kaartjes kunt kopen voor 2,60 euro.
Twee straten verderop kon ik de Albert Heijn niet vinden. Een vriendelijke lachende Surinaamse jongedame met een klein kind achterop de fiets legde me uitgebreid uit waar ik moest wezen.
En in de Leidsestraat werden gratis tompoucen uitgedeeld door de Staatsloterij, omdat de jackpot ergens in de buurt was gevallen. Wat wil je nog meer?
Mijn eigen optreden op het blogbal is goed gelukt, ik ben er tevreden over. Mijn dank gaat uit naar de organisatie voor deze gelegenheid. Als amateur pianistje met weinig podium-ervaring als zodanig is het een heel avontuur. Daar ik ondertussen weet dat plankenkoorts voornamelijk veroorzaakt wordt door slechte voorbereiding, heb ik me deze keer perfect voorbereid. Behalve lang en serieus oefenen horen bij die voorbereiding ook twee tot drie lichte alcoholische consumpties op de dag zelf voor het optreden; dat doet wonderen tegen de zenuwen! Twee stukken die ik oorspronkelijk wel wilde spelen heb ik weggelaten, omdat ze er niet goed genoeg inzaten (Maple Leaf Rag van Scott Joplin en Beelden van een Tentoonstelling van Mussorgski). Als jullie je goed gedragen, dan zal ik die de volgende keer spelen.
4 maart 2011
Elberry over Duitse ingenieurs en ego
Hier een stukje dat ik van blogger Elberry heb gekopieerd. Daaronder doe ik een Nederlandse vertaling. Ik ken Elberry niet persoonlijk. Hij heeft geloof ik Engels gestudeerd en is op het moment werkzaam als Engels leraar in Duitsland.Het bevalt mij natuurlijk ook goed omdat hij hier Duitse ingenieurs een pluim geeft. Het stuk is een beschrijving van een van zijn studenten.
An East German engineer, 50, short, lithe, tough as fuck, moustachioed like Serpico; he learnt no English at school so came to us as a total beginner, the (insane) plan being to accelerate him to Level 5 (advanced) in 3 weeks. He came for about 10 hours a day, 5 days a week, with the stoic composure of an East German. He must earn more than most of my students but dresses in jeans and a thin shirt, his only concession being a pair of dandy shoes, whereof i approve. He is overworked and stressed but this is a man who, a few months before the fall of the Berlin Wall, wrote a letter to the GDR saying he wanted to leave their fucking country (he was promptly arrested and banged up, and interrogated until the Wall fell). Three times during lessons his boss called with some emergency (e.g. the local factory of a major car manufacturer lost their electricity) and he had to hook his laptop up and solve it while i watched, admiringly. He could turn off half of the electricity in Munich from my school, using his laptop and his access codes.
Typically, my manager treated him like a naughty schoolboy, e.g. chastising him for going out for lunch on his own (he´s supposed to spend all day with a teacher). i find it curious that my manager, who is in many ways highly cunning, cannot see past his standard German jeans, cannot even deduce that for his company to pay megabucks for his forcegrown English, he must be very very important, and hence very very highly paid. He´s however so cool that he responded to her schoolma´amish bullying with bemused surprise rather than (justified) anger. A man without ego; i find that highly practical men often seem denuded of ego, as if having serious, real work doesn´t leave any room for egomania and vanity. i don´t want to glamorise German engineers but they do strike me as, in general, worthwhile, moral human beings; and i believe this is because they have a Tao, a discipline, that absorbs and involves, that rewards and demands.
VERTALING
Een Oostduitse ingenieur, 50, klein en tenger, zo hard als staal en met een snor a la Serpico (?); had geen Engels geleerd op school dus geen enkele taalkennis, kwam bij ons met het krankzinnige plan om in 3 weken tot level 5 (gevorderd) te komen. Hij kwam ongeveer 10 uur per dag, 5 dagen per week, met die typische Oostduitse stoicijnse houding. Hij verdient waarschijnlijk meer dan alle andere studenten, maar hij draagt een spijkerbroek en een t-shirt, zijn enig compromis is een paar chique schoenen, die ik wel op prijs kan stellen. Hij is afgeladen met werk en stress. Dit is een man die 3 weken voordat de Berlijnse muur viel, een brief schreef aan de regering met het verzoek om hun kutland te verlaten. Hij werd meteen aangehouden en zat vast totdat de muur viel. Drie keer belde zijn chef tijdens de les met een of ander noodgeval (bijv. een plaatselijke autofabriek zat zonder stroom), en hij moest zijn laptop aansluiten en het probleem ter plekke oplossen, terwijl ik bewonderend stond toe te kijken. Hij kon de stroom van half München uitschakelen vanuit onze school, met behulp van zijn laptop en zijn toegangscodes.
Natuurlijk moest mijn manager hem behandelen als een stoute schooljongen, bijv. gaf ze hem een standje omdat hij alleen ging lunchen buiten de school (eigenlijk moet hij de hele dag bij zijn leraar zijn). Ik vind het curieus dat mijn manager die eigenlijk behoorlijk competent is, de facade van zijn vale kleding niet doorziet, en zich niet realiseert dat als zijn bedrijf zoveel geld uitgeeft om hem een prive-stoomcursus Engels te geven, dat hij dan wel behoorlijk belangrijk moet zijn en heel erg goed betaald is. Hij is echter zo cool dat hij op haar kinderachtige gedoe meer reageerde met een geamuseerde verbazing dan met (terechte) verontwaardiging. Een man zonder ego; ik stel vaak vast dat zeer praktische mensen gespeend zijn van een ego, alsof het hebben van een serieuze, echte baan geen ruimte toelaat voor ego of ijdelheid. Ik wil Duitse ingeniers niet glorificeren, maar over het algemeen zijn het morele mensen die de moeite waard zijn; en ik denk dat dit komt doordat ze een Tao (?) hebben, een opgave, die absorbeert en betrekt, die beloont en eisen stelt.
An East German engineer, 50, short, lithe, tough as fuck, moustachioed like Serpico; he learnt no English at school so came to us as a total beginner, the (insane) plan being to accelerate him to Level 5 (advanced) in 3 weeks. He came for about 10 hours a day, 5 days a week, with the stoic composure of an East German. He must earn more than most of my students but dresses in jeans and a thin shirt, his only concession being a pair of dandy shoes, whereof i approve. He is overworked and stressed but this is a man who, a few months before the fall of the Berlin Wall, wrote a letter to the GDR saying he wanted to leave their fucking country (he was promptly arrested and banged up, and interrogated until the Wall fell). Three times during lessons his boss called with some emergency (e.g. the local factory of a major car manufacturer lost their electricity) and he had to hook his laptop up and solve it while i watched, admiringly. He could turn off half of the electricity in Munich from my school, using his laptop and his access codes.
Typically, my manager treated him like a naughty schoolboy, e.g. chastising him for going out for lunch on his own (he´s supposed to spend all day with a teacher). i find it curious that my manager, who is in many ways highly cunning, cannot see past his standard German jeans, cannot even deduce that for his company to pay megabucks for his forcegrown English, he must be very very important, and hence very very highly paid. He´s however so cool that he responded to her schoolma´amish bullying with bemused surprise rather than (justified) anger. A man without ego; i find that highly practical men often seem denuded of ego, as if having serious, real work doesn´t leave any room for egomania and vanity. i don´t want to glamorise German engineers but they do strike me as, in general, worthwhile, moral human beings; and i believe this is because they have a Tao, a discipline, that absorbs and involves, that rewards and demands.
VERTALING
Een Oostduitse ingenieur, 50, klein en tenger, zo hard als staal en met een snor a la Serpico (?); had geen Engels geleerd op school dus geen enkele taalkennis, kwam bij ons met het krankzinnige plan om in 3 weken tot level 5 (gevorderd) te komen. Hij kwam ongeveer 10 uur per dag, 5 dagen per week, met die typische Oostduitse stoicijnse houding. Hij verdient waarschijnlijk meer dan alle andere studenten, maar hij draagt een spijkerbroek en een t-shirt, zijn enig compromis is een paar chique schoenen, die ik wel op prijs kan stellen. Hij is afgeladen met werk en stress. Dit is een man die 3 weken voordat de Berlijnse muur viel, een brief schreef aan de regering met het verzoek om hun kutland te verlaten. Hij werd meteen aangehouden en zat vast totdat de muur viel. Drie keer belde zijn chef tijdens de les met een of ander noodgeval (bijv. een plaatselijke autofabriek zat zonder stroom), en hij moest zijn laptop aansluiten en het probleem ter plekke oplossen, terwijl ik bewonderend stond toe te kijken. Hij kon de stroom van half München uitschakelen vanuit onze school, met behulp van zijn laptop en zijn toegangscodes.
Natuurlijk moest mijn manager hem behandelen als een stoute schooljongen, bijv. gaf ze hem een standje omdat hij alleen ging lunchen buiten de school (eigenlijk moet hij de hele dag bij zijn leraar zijn). Ik vind het curieus dat mijn manager die eigenlijk behoorlijk competent is, de facade van zijn vale kleding niet doorziet, en zich niet realiseert dat als zijn bedrijf zoveel geld uitgeeft om hem een prive-stoomcursus Engels te geven, dat hij dan wel behoorlijk belangrijk moet zijn en heel erg goed betaald is. Hij is echter zo cool dat hij op haar kinderachtige gedoe meer reageerde met een geamuseerde verbazing dan met (terechte) verontwaardiging. Een man zonder ego; ik stel vaak vast dat zeer praktische mensen gespeend zijn van een ego, alsof het hebben van een serieuze, echte baan geen ruimte toelaat voor ego of ijdelheid. Ik wil Duitse ingeniers niet glorificeren, maar over het algemeen zijn het morele mensen die de moeite waard zijn; en ik denk dat dit komt doordat ze een Tao (?) hebben, een opgave, die absorbeert en betrekt, die beloont en eisen stelt.
23 februari 2011
Wat ik niet wil zien in een blog
Als blog-schrijver wordt je automatisch een blog-lezer. Er zijn zeer veel blogs van amateurs, maar er zijn er maar weinig die die moeite waard zijn. Het hele platform VK-Blog wordt opgeheven omdat het in de verste verte niet voldoet aan de journalistieke standaards die de oprichters er zich bij voorgesteld hadden.
Ik heb het niet over de beroeps, dus de echte schrijvers, journalisten of mensen met een bedrijf die daarover berichten.
Wat wil ik niet zien in een amateurblog:
- zelfgeschreven proza en poezie die door beroeps veel beter gedaan worden
- herkauwen van nieuwsberichten uit andere bronnen zonder noemenswaardige toevoeging
- informatie die alleen interessant is als je de persoon in levende lijve kent
Dat kun je wel doen, maar ik zal je niet lang lezen. Wat ik wel wil zien in een blog zijn dingen waar je in gezelschap ook iets over zou vertellen. Interessante dingen die je hebt meegemaakt, lokale wetenswaardigheden, dingen om over na te denken en dingen om te lachen.
Zijn er dan geen amateurs die wel goed proza of poezie kunnen schrijven? Wanneer is proza überhaupt goed? Dat is een moeilijke vraag waar Robert M. Pirsig al over struikelde in "Zen and the art of motorcycle maintenance". De kwaliteit van proza wordt uiteindelijk bepaald door de lezer. Als ik het lees en ik vind het goed, dan is het goed. Waarmee ik weer bij mijn uitgangspunt ben, want ik vind veel blogs niet goed. (De blogs die ik de moeite waard vind, staan in de rechterkantlijn.)
Dus.
Ik heb het niet over de beroeps, dus de echte schrijvers, journalisten of mensen met een bedrijf die daarover berichten.
Wat wil ik niet zien in een amateurblog:
- zelfgeschreven proza en poezie die door beroeps veel beter gedaan worden
- herkauwen van nieuwsberichten uit andere bronnen zonder noemenswaardige toevoeging
- informatie die alleen interessant is als je de persoon in levende lijve kent
Dat kun je wel doen, maar ik zal je niet lang lezen. Wat ik wel wil zien in een blog zijn dingen waar je in gezelschap ook iets over zou vertellen. Interessante dingen die je hebt meegemaakt, lokale wetenswaardigheden, dingen om over na te denken en dingen om te lachen.
Zijn er dan geen amateurs die wel goed proza of poezie kunnen schrijven? Wanneer is proza überhaupt goed? Dat is een moeilijke vraag waar Robert M. Pirsig al over struikelde in "Zen and the art of motorcycle maintenance". De kwaliteit van proza wordt uiteindelijk bepaald door de lezer. Als ik het lees en ik vind het goed, dan is het goed. Waarmee ik weer bij mijn uitgangspunt ben, want ik vind veel blogs niet goed. (De blogs die ik de moeite waard vind, staan in de rechterkantlijn.)
Dus.
15 februari 2011
AT5 Podium
Op AT5-podium staan een paar bloggers die ik min of meer ken en waardeer. Oud Zeikwijf en Max Molovich kende ik al eerder, en ene Simon Nak heb ik daar leren kennen.
De blogger-vrienden krijgen er de laatste tijd behoorlijk van langs in de reakties. Niet van iedereen, maar er zitten een paar echte klagers bij. "Nietszeggend, 1 april grap, snel bij elkaar geraapt uit de wiki" zijn een paar voorbeelden.
In principe wil ik ze een hart onder de riem steken, maar tegelijkertijd ervoor waarschuwen deze reakties af te doen als getreiter. Want het komt wel ergens vandaan.
Een publieke website is iets anders dan een persoonlijk blog. Hier gelden andere wetten. Je publiek bestaat niet alleen maar uit vriendjes met fluwelen handschoenen. De eisen liggen hoger. Als je voor een groter publiek wilt schrijven, dan moet je daar rekening mee houden.
Een verzachtende omstandigheid is dat de bloggers niet betaald worden. Maar daar heeft het publiek maling aan. Of schijt aan, om in de sfeer te blijven.
Wat gaan de bloggers nu doen? In dezelfde stijl doorgaan, en er het beste van hopen? In discussie gaan in de reakties? De stijl aanpassen? De onderwerpen kritischer uitkiezen? Ik weet niet wat ik zou doen, maar de eerste optie lijkt me niet de beste.
De blogger-vrienden krijgen er de laatste tijd behoorlijk van langs in de reakties. Niet van iedereen, maar er zitten een paar echte klagers bij. "Nietszeggend, 1 april grap, snel bij elkaar geraapt uit de wiki" zijn een paar voorbeelden.
In principe wil ik ze een hart onder de riem steken, maar tegelijkertijd ervoor waarschuwen deze reakties af te doen als getreiter. Want het komt wel ergens vandaan.
Een publieke website is iets anders dan een persoonlijk blog. Hier gelden andere wetten. Je publiek bestaat niet alleen maar uit vriendjes met fluwelen handschoenen. De eisen liggen hoger. Als je voor een groter publiek wilt schrijven, dan moet je daar rekening mee houden.
Een verzachtende omstandigheid is dat de bloggers niet betaald worden. Maar daar heeft het publiek maling aan. Of schijt aan, om in de sfeer te blijven.
Wat gaan de bloggers nu doen? In dezelfde stijl doorgaan, en er het beste van hopen? In discussie gaan in de reakties? De stijl aanpassen? De onderwerpen kritischer uitkiezen? Ik weet niet wat ik zou doen, maar de eerste optie lijkt me niet de beste.
11 januari 2011
R.I.P. De Naakte Molrat
Er is weer een naam bijgekomen op het immer groeiende kerkhof der bloggers. De Naakte Molrat (NM) is gestopt met bloggen. Misschien voorlopig, misschien voorgoed, dat is bij bloggers nooit helemaal duidelijk. Ik ben er helemaal een beetje sip van.
NM is een blogger met een unieke eigen stem: recht voor zijn raap, brutaal en tegelijk liefdevol, origineel, onbarmhartig eerlijk (meestal), en met een lichte hang naar "vieze dingen". Ze kan goed met kritiek omgaan, maar niet goed met complimenten. NM is de enige blog die ik ALTIJD bezocht als ik online was.
Ik denk ook vaak dat ik wel kan stoppen met bloggen omdat er geen inspiratie meer is. Dan wacht ik een paar dagen of een week, en dan komt er vanzelf weer iets voorbij. Bij NM zag je de laatste tijd inderdaad minder logs die getuigen van inspiratie; de echte leuke stukken kwamen minder vaak.
Misschien is NM teleurgesteld. Ze stond vroeger gelinkt bij Frontaal Naakt, maar na een discussie over de vriendin van Peter Breedveld werd ze eruit geknikkerd. (Hij kan niet zo goed met kritiek omgaan.) Misschien had NM hogere doelen dan een gezelligheidslogje voor een paar kennissen te zijn, en misschien leken die doelen in de begintijd binnen handbereik. Misschien heeft NM een steile start gemaakt, en is de curve later afgevlakt of zelfs naar beneden gegaan.
Ik vind het jammer dat NM stopt, omdat:
- ik nu minder vaak zal lachen
- ik nu minder vaak zal nadenken
- ik nu minder vaak mijn wenkbrauwen zal optrekken en denken: "moet dat nou?"
- ik nu minder vaak zal denken: "Jezus ja, precies."
- ik nu minder inspiratie zal opdoen voor mijn eigen blog
- het nu een beetje minder gezellig is geworden op het net
Wij van Hollander in Duitsland hopen dat NM nu meer tijd besteedt aan het echte leven, zodat ze veel avonturen beleeft. NM klaagt namelijk dat haar leven zo saai is, misschien verandert dat nu.
NM heeft het commentaar uitgezet op haar blog, omdat ze geen complimenten wil horen, en omdat ze geen zin heeft om over deze beslissing te discussieren. Omdat ik niet achter haar rug om de discussie hier wil laten opbloeien, zet ik onder deze log ook het commentaar uit.
Naakte Molrat, tot ziens.
NM is een blogger met een unieke eigen stem: recht voor zijn raap, brutaal en tegelijk liefdevol, origineel, onbarmhartig eerlijk (meestal), en met een lichte hang naar "vieze dingen". Ze kan goed met kritiek omgaan, maar niet goed met complimenten. NM is de enige blog die ik ALTIJD bezocht als ik online was.
Ik denk ook vaak dat ik wel kan stoppen met bloggen omdat er geen inspiratie meer is. Dan wacht ik een paar dagen of een week, en dan komt er vanzelf weer iets voorbij. Bij NM zag je de laatste tijd inderdaad minder logs die getuigen van inspiratie; de echte leuke stukken kwamen minder vaak.
Misschien is NM teleurgesteld. Ze stond vroeger gelinkt bij Frontaal Naakt, maar na een discussie over de vriendin van Peter Breedveld werd ze eruit geknikkerd. (Hij kan niet zo goed met kritiek omgaan.) Misschien had NM hogere doelen dan een gezelligheidslogje voor een paar kennissen te zijn, en misschien leken die doelen in de begintijd binnen handbereik. Misschien heeft NM een steile start gemaakt, en is de curve later afgevlakt of zelfs naar beneden gegaan.
Ik vind het jammer dat NM stopt, omdat:
- ik nu minder vaak zal lachen
- ik nu minder vaak zal nadenken
- ik nu minder vaak mijn wenkbrauwen zal optrekken en denken: "moet dat nou?"
- ik nu minder vaak zal denken: "Jezus ja, precies."
- ik nu minder inspiratie zal opdoen voor mijn eigen blog
- het nu een beetje minder gezellig is geworden op het net
Wij van Hollander in Duitsland hopen dat NM nu meer tijd besteedt aan het echte leven, zodat ze veel avonturen beleeft. NM klaagt namelijk dat haar leven zo saai is, misschien verandert dat nu.
NM heeft het commentaar uitgezet op haar blog, omdat ze geen complimenten wil horen, en omdat ze geen zin heeft om over deze beslissing te discussieren. Omdat ik niet achter haar rug om de discussie hier wil laten opbloeien, zet ik onder deze log ook het commentaar uit.
Naakte Molrat, tot ziens.
22 september 2010
Reageren bij AT5 - of - De eeuwige loop
Medeblogger, geestelijk moeder van de Hoi Oligoi, en voormalig Flower-Power topmodel uit Frankrijk Oud Zeikwijf oreert sinds een paar weken op AT5 Podium. Sinds een week stranden mijn pogingen om daar te reageren. Als ik het probeer, dan beland ik in een eeuwige loop. Voor wie geen affiniteit heeft met het programmeren van computers, een loop is een deel van een programma dat opzettelijk herhaald wordt. Net zolang totdat aan een of andere voorwaarde wordt voldaan. Als je een foutje in het programma hebt gemaakt, of er gebeuren dingen tijdens de uitvoering die de programmeur niet heeft voorzien, dan wordt de loop eindeloos herhaald, en dan zit je in de eeuwige loop.
Als ik de eerste poging doe om een reaktie in te geven, dan krijg ik de foutmelding:
"Gebruikersnaam bestaat al"
Ik weet dat deze gebruikersnaam al bestaat! Het is namelijk mijn eigen gebruikersnaam, in dit geval "Bobber". Maar goed, ik verander mijn gebruikers naam in "Bobber - gebruikersnaam bestaat al" en probeer het opnieuw.
Nadat ik de reaktie heb ingegeven en de anti-spam code (LAAT DIE ANTI-SPAM CODE WEG, ER KOMEN NAUWELIJKS NOG SPAMS ALS REAKTIE OP BLOGS!), krijg ik de foutmelding dat de code niet klopt.
Geachte redaktie van AT5, mijn code klopt wel, hier is het bewijs:
Ik druk op de knop "code verversen" en probeer het nog een keer. Mijn code wordt schijnbaar geaccepteerd, maar slechts schijnbaar. Want nu wordt het hele beeld opnieuw getoond, waarbij de instelling "Ik heb nog geen account bij AT5" opeens veranderd is in "Ik heb een account bij AT5":
Daar ik in werkelijkheid nog geen account heb en die ook niet wil hebben, druk ik op het knopje om de instelling weer terug te zetten. Op dat moment verdwijnt de inhoud van het reaktieveld (de spitsvondige tekst die ik met veel moeite heb bedacht) en ik begin weer helemaal van voren af aan:
Het proces herhaalt zich; ik ga voor de tweede keer door de loop. Een keer heb ik hardnekkig volgehouden en ben ongeveer 4 keer door deze hele loop gegaan, met steeds hetzelfde resultaat. Ik heb het op mijn computer thuis geprobeerd en op de computer op mijn werk, weer met hetzelfde resultaat. Vandaag heb ik het een keer geprobeerd omdat iemand suggereerde dat er iets verbeterd zou zijn. Helaas, voor mij niet.
Geachte AT5,
De kans dat u dit leest is gering maar mocht het zo zijn:
Doe er iets aan, alsjeblieft. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben met dit probleem. En op deze manier blijft u verstoken van de intelligente, spitsvondige, grappige en originele commentaren van:
Een Hollander in Duitsland.
Als ik de eerste poging doe om een reaktie in te geven, dan krijg ik de foutmelding:
"Gebruikersnaam bestaat al"
Ik weet dat deze gebruikersnaam al bestaat! Het is namelijk mijn eigen gebruikersnaam, in dit geval "Bobber". Maar goed, ik verander mijn gebruikers naam in "Bobber - gebruikersnaam bestaat al" en probeer het opnieuw.
Nadat ik de reaktie heb ingegeven en de anti-spam code (LAAT DIE ANTI-SPAM CODE WEG, ER KOMEN NAUWELIJKS NOG SPAMS ALS REAKTIE OP BLOGS!), krijg ik de foutmelding dat de code niet klopt.
Geachte redaktie van AT5, mijn code klopt wel, hier is het bewijs:
Ik druk op de knop "code verversen" en probeer het nog een keer. Mijn code wordt schijnbaar geaccepteerd, maar slechts schijnbaar. Want nu wordt het hele beeld opnieuw getoond, waarbij de instelling "Ik heb nog geen account bij AT5" opeens veranderd is in "Ik heb een account bij AT5":
Daar ik in werkelijkheid nog geen account heb en die ook niet wil hebben, druk ik op het knopje om de instelling weer terug te zetten. Op dat moment verdwijnt de inhoud van het reaktieveld (de spitsvondige tekst die ik met veel moeite heb bedacht) en ik begin weer helemaal van voren af aan:
Het proces herhaalt zich; ik ga voor de tweede keer door de loop. Een keer heb ik hardnekkig volgehouden en ben ongeveer 4 keer door deze hele loop gegaan, met steeds hetzelfde resultaat. Ik heb het op mijn computer thuis geprobeerd en op de computer op mijn werk, weer met hetzelfde resultaat. Vandaag heb ik het een keer geprobeerd omdat iemand suggereerde dat er iets verbeterd zou zijn. Helaas, voor mij niet.
Geachte AT5,
De kans dat u dit leest is gering maar mocht het zo zijn:
Doe er iets aan, alsjeblieft. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben met dit probleem. En op deze manier blijft u verstoken van de intelligente, spitsvondige, grappige en originele commentaren van:
Een Hollander in Duitsland.
9 september 2010
Een positieve kijk op de blogger
Nou vooruit dan maar:
We hebben een blik geworpen op de duistere kant van de blogger, heeft hij nu ook een goede zijde? Natuurlijk! Het glas is tot de rand toe vol zegt immers de optimist, en zo niet dan roept hij snel de barkeeper.
De blogger is creatief. De blogger denkt na. De blogger is kritisch. De blogger heeft een brede belangstelling. De blogger is een sociaal mens. De blogger is niet bang.
De blogger is creatief. Hij gaat geregeld zitten om na te denken en ideeen door zijn hoofd te laten gaan. Vaak heeft hij in de loop van de dag ideeen om over te schrijven die hij niet eens goed genoeg vindt om te gebruiken. Als hij eenmaal is begonnen met schrijven, dan borrelen de gedachten en invallen in hem op. Met creativiteit is het net als met andere lastige taken: als je er eenmaal aan begonnen bent, dan gaat het vanzelf door.
De blogger denkt na. Hij schrijft niet zomaar iets op, hij besteedt zorg aan zijn gedachten. Hij controleert ze voordat hij op het knopje publiceren drukt, en niet zelden verdwijnt een heel stukje weer in de virtuele prullenbak, omdat het niet aan zijn eisen voldoet.
De blogger bekijkt zijn direkte omgeving kritisch. Hij maalt over dingen die anderen als vanzelfsprekend aannemen. Hij is als de filosoof, die zich als een kind blijft verbazen over de wereld waarin hij leeft.
Een brede belangstelling is een eerste vereiste voor de blogger. Zonder interesse zou hij snel uitgeschreven zijn. Hij schrijft over van alles en nog wat, en heeft daarbij het voordeel dat hij er geen geld mee hoeft te verdienen. Zo heeft hij namelijk geen uitgever of censureerder die hem beperkingen oplegt.
Bloggen is een sociaal gebeuren. Bloggers lezen bij elkaar en bouwen een soort relaties met elkaar op. Ook al zijn deze relaties oppervlakkiger dan de relaties van vlees en bloed, toch gelden er veel van dezelfde regels. Weliswaar kun je met grofheid en botheid een heel eind komen als blogger, maar zelfs zulke bloggers krijgen op den duur een publiek van vrienden die het met hen eens zijn. De botheid is dan meestal gericht tegen iemand die niet aanwezig is (net als in het echte leven).
De blogger is niet bang. Herstel: de blogger is net zo bang als alle anderen mensen, maar hij confronteert zijn angsten. Hij deelt soms intieme of gewaagde ideeen met iedereen die toevallig voorbijkomt, en stelt zich daarmee bloot aan kritiek, en die krijgt hij dan ook geregeld. Denk niet dat de anonimiteit een vrijbrief is om maar te zeggen wat je wilt. Als je onder je nickname wordt aangevallen, dan heeft dat emotioneel precies dezelfde uitwerking als onder je echte naam. De blogger weet dit.
De blogger durft te leven.
We hebben een blik geworpen op de duistere kant van de blogger, heeft hij nu ook een goede zijde? Natuurlijk! Het glas is tot de rand toe vol zegt immers de optimist, en zo niet dan roept hij snel de barkeeper.
De blogger is creatief. De blogger denkt na. De blogger is kritisch. De blogger heeft een brede belangstelling. De blogger is een sociaal mens. De blogger is niet bang.
De blogger is creatief. Hij gaat geregeld zitten om na te denken en ideeen door zijn hoofd te laten gaan. Vaak heeft hij in de loop van de dag ideeen om over te schrijven die hij niet eens goed genoeg vindt om te gebruiken. Als hij eenmaal is begonnen met schrijven, dan borrelen de gedachten en invallen in hem op. Met creativiteit is het net als met andere lastige taken: als je er eenmaal aan begonnen bent, dan gaat het vanzelf door.
De blogger denkt na. Hij schrijft niet zomaar iets op, hij besteedt zorg aan zijn gedachten. Hij controleert ze voordat hij op het knopje publiceren drukt, en niet zelden verdwijnt een heel stukje weer in de virtuele prullenbak, omdat het niet aan zijn eisen voldoet.
De blogger bekijkt zijn direkte omgeving kritisch. Hij maalt over dingen die anderen als vanzelfsprekend aannemen. Hij is als de filosoof, die zich als een kind blijft verbazen over de wereld waarin hij leeft.
Een brede belangstelling is een eerste vereiste voor de blogger. Zonder interesse zou hij snel uitgeschreven zijn. Hij schrijft over van alles en nog wat, en heeft daarbij het voordeel dat hij er geen geld mee hoeft te verdienen. Zo heeft hij namelijk geen uitgever of censureerder die hem beperkingen oplegt.
Bloggen is een sociaal gebeuren. Bloggers lezen bij elkaar en bouwen een soort relaties met elkaar op. Ook al zijn deze relaties oppervlakkiger dan de relaties van vlees en bloed, toch gelden er veel van dezelfde regels. Weliswaar kun je met grofheid en botheid een heel eind komen als blogger, maar zelfs zulke bloggers krijgen op den duur een publiek van vrienden die het met hen eens zijn. De botheid is dan meestal gericht tegen iemand die niet aanwezig is (net als in het echte leven).
De blogger is niet bang. Herstel: de blogger is net zo bang als alle anderen mensen, maar hij confronteert zijn angsten. Hij deelt soms intieme of gewaagde ideeen met iedereen die toevallig voorbijkomt, en stelt zich daarmee bloot aan kritiek, en die krijgt hij dan ook geregeld. Denk niet dat de anonimiteit een vrijbrief is om maar te zeggen wat je wilt. Als je onder je nickname wordt aangevallen, dan heeft dat emotioneel precies dezelfde uitwerking als onder je echte naam. De blogger weet dit.
De blogger durft te leven.
Abonneren op:
Posts (Atom)