Heute abend geht es los

Als man van middelbare leeftijd heb je niet zo veel vreugdes meer in het leven (afgezien van paragliden, sex, pianospelen, real humans, candy crush en killer sudoko), daarom verheug ik mij op de wedstrijd van vanavond tussen de wereldkampioen en de vice-wereldkampioen.

We gaan in goed Duits naar de public-viewing van Holland tegen Spanje in de "Stadtgarten" van Erfurt. Een gezellig zaaltje met een paar ouwe comfortabele sofas, bier en chips. Hup Holland!

En hier zijn ze, de dappere soldaten die in de voorhoede onze eer verdedigen tegen het boze buitenland voor een schamele obulus:
<<< Het Nederlands elftal, namen, cijfers en feiten >>>

Zomaar een filmpje van de interwebs

Zet hem op fullscreen en draai het volume omhoog.

And then relax ... enjoy the sights

Jogi's Waterloo

Disclaimer: Ik heb absoluut geen verstand van voetbal.

.
Het Duitse elftal beleefde gisteren zijn Waterloo in de halve finale van het EM tegen Italie. Dat het Duitse elftal struikelt over Balotelli, het enfant-terrible van het Italiaanse voetbal is tekenend. Balotelli, de Italiaanse straatvoetballer, van wie wordt gefluisterd dat hij contacten heeft met de mafia, die in een seizoen 27 boetes voor verkeerd parkeren met zijn Maserati kreeg en 340.000 euro aan voetbal-boetes, die niet meer mocht spelen in zijn Engelse team vanwege onsportiviteit en toen toch in het laatste duel van het seizoen weer ingezet werd omdat hij nu eenmaal zoveel doelpunten scoort, scoorde in de eerste helft twee doelpunten tegen Duitsland. Na het tweede doelpunt kon hij zich niet meer beheersen, trok zijn t-shirt uit, toonde daarbij zijn goed getrainde bovenlichaam, nam een martialische overwinnings-pose aan en stootte een oerschreeuw uit. Dat hij daarvoor de gele kaart kreeg heeft hij waarschijnlijk niet eens bewust waargenomen.

De vijfde dimensie

Als kind merkte hij al snel dat hij anders was dan de anderen. Niet omdat hij verliefd werd op jongens in plaats van meisjes, dat kwam pas veel later. Nee, zijn specialiteit had een hele andere kwaliteit: als hij zich concentreerde, dan GING DE TIJD LANGZAMER. Het is alsof hij zich in een vijfde dimensie kon bewegen, waar de normale sterveling gebonden is aan de drie diemensies van de ruimte en de vierde van de tijd, kon hij deze vierde dimensie naar believen rekken. Als er een vechtpartij dreigde, hoefde hij zich slechts een beetje in te spannen en de vuistslagen leken in slow-motion te komen. Daardoor had hij alle tijd de slagen elegant uit wijken of te pareren. Omdat hij een slimme jongen was leerde hij zijn superkracht gedoseerd in te zetten: hij bewoog zich slechts zoveel sneller dan de gewone mensen dat hij geen opzien baarde.

Voetbal

Ik kijk nu al minstens 30 jaar voetbal als het Nederlands elftal iets belangrijks speelt, en ik ben geen voetbalkenner, dat geef ik direkt toe, maar het is altijd hetzelfde liedje:
- Veel balbezit zonder daar een voordeel uit te halen.
- Het spel zo langzaam opbouwen dat de tegenstander alle tijd heeft om een muur van een verdediging op te bouwen, en dan proberen met alle macht die muur te doorbreken.
- Spelers die in andere teams schitterend presteren maar die in het Nederlands elftal spelen alsof ze elkaar voor het eerst zien.
- Een gebrek aan karakter: als het slecht gaat, dan zakt de moraal in elkaar en het wordt nog slechter. Nou ja, vanavond ging het. In de tweede helft flakkerde de hoop even op.

Ik was met A. wezen kijken in een cafe, maar in de pauze ben ik naar huis gevlucht. Ik kon het gejubel niet meer aanhoren.


(Mochten er totale voetbal-analfabeten zijn die geen kontakt hebben met de buitenwereld omdat ze in een hutje op de hei wonen: Nederland heeft vandaag verloren van Duitsland en is met 99% waarschijnlijk al in de voorronde uit het Europese kampioenschap geknikkerd.)

Hier is overigens nog een aardig voetbalsprookje van vorig jaar, toen het beter ging met Nederlands elftal.

Gewonnen!

Nee, niet de prijsvraag, die loopt nog. Ik heb voor het eerst echt gewonnen met squash. Ik speel met onderbrekingen ongeveer een jaar squash met T. In het begin was ik beter dan T., omdat ik namelijk vroeger tennis heb gespeeld. Daarna haalde T. in. Toen T. zich sterk genoeg voelde, zo'n 3-4 maanden geleden, begonnen we om de punten te spelen. T., die je dat niet meteen aanziet met zijn bierbuikje, is in zijn jeugd wedstrijdturner geweest. Enig lichamelijk talent en coordinatievermogen moeten dus aanwezig zijn. Dat bleek ook, want sinds we zijn begonnen wedstrijdjes te spelen, heeft T. alleen maar gewonnen. Tot deze week. Van het weekend won ik nog slechts een set van de drie, en gisteren heb ik er twee van drie gewonnen, en daarmee dus de partij. Ik had mij voorgenomen beter mijn best te doen. Ik heb gezocht naar les-mogelijkheden (niet gevonden). Ik bestudeer internet-sites met online squash-training. Ik stond stijf van de motivatie. Ik heb hem alle hoeken van de squash-court laten zien.

           IK HEB GEWONNEN !!!!!!!!!!!!!   JAAAAAAAAAAAAHHHH !!!!!

Meine Probleme bei Fit-Stop

Lass mich anfangen zu sagen dass ich allem in allem recht zufrieden bin bei meinem Fitnesszentrum, dem Fit-Stop in Erfurt. Es ist preiswert, es gibt ordentliche Geräte, eine gute Belüftung, und bei der Anmeldung habe ich eine ordentliche Beratung bekommen.

Recht zufrieden also, bis ich ich mal meinen Vertrag ändern wollte. Bei Fit-Stop kann man eine sogenannte Getränke-Flatrate im Vertrag aufnehmen. Diese Getränke-Flatrate, bei der man uneingeschränkt Getränke bekommt für nur ein Euro die Woche, hört sich erst mal gut an, und so habe ich sie genommen. Nach einer Weile habe ich aber festgestellt daß mir die Getränke gar nicht gefallen; die Auswahl ist beschränkt, es gibt nur Limonade-ähnliche Getränke die gesüßt sind mit Süßstoff, oder Wasser. Abgesehen davon dass sie mir nicht richtig schecken, trinke ich beim Training lieber etwas energie-haltiges, also mit richtigem Zucker.

Kein Problem, habe ich gedacht in meiner Naivität, dann kündige ich eben die Getränkeflatrate. In letzer Zeit habe ich die eh nicht mehr benutz weil ich immer Fruchtsaft mit Wasser zum Training mitgebracht habe. Bei einem der freundlichen Mitarbeiter habe ich mich erkundigt. Ja, man kann den Vertrag ändern, aber nur indem man einen neuen Vertrag abschliesst, der dann ab dem Moment der Änderung wieder zwei Jahre(!) gilt. Und eine kleine Bearbeitungsgebühr von 10 Euro ist fällig. Nach kurzer Überlegung habe ich dem zugestimmt. Da ich ja zufrieden bin und vorhabe noch länger hier zu trainieren, ist es ja nicht schlimm den Vertrag noch mal zu verlängern.

Eine Woche später rief mich ein anderer Mitarbeiter zu sich. Letzte Woche haben wir nur einen kleinen Änderungszettel geschrieben, aber jetzt muß ein richtig neuer Vertrag aufgestellt werden. O.K., sagte ich. Ach ja, und auf die Bearbeitungsgebühr kommt noch eine Verwaltungsgebühr von 30 euro oben drauf, das wurde uns diese Woche in der Versammlung noch mal gesagt, dass wir darauf achten sollen. Ahem, meinte ich, Sie können nicht einfach die Vereinbarung die wir letzte Woche getroffen haben im nachhinein einseitig ändern. Wenn ich das gewusst hätte, dann hätte ich es gar nicht erst gemacht, weil sich das dann nämlich gar nicht lohnt.

Wenn man böses denkt dann kann man das als versuchter Betrug bewerten.

Nach einem Bißchen hin und her wurde für mich eine "Ausnahme" gemacht und der neue Vertrag wurde aufgestellt mit einem Vermerk daß nur 10 Euro Gebühr fällig sind. So weit so gut.

Nach zwei Wochen trainieren ging meine Chipkarte mit der man das Drehkreuz bei Fit-Stop öffnet nicht mehr. Der Grund: der Computer sagte daß mit meinem Vertrag etwas nicht stimmt. Was da genau nicht stimmt, konnte mir der Mitarbeiter nicht sagen. Das ging so ein Paar Mal, jedes mal mußte für mich extra das Drehkreuz per Hand geöffnet werden. Am Ende stellte sich heraus daß das Änderungsdatum nicht stimmte. In dem geänderten Vertrag standen zwei Daten: das Datum wo ich die Änderung ursprünglich beantragt habe, und das Datum eine Woche später wo wir den neuen Vertrag aufgestellt haben. Also mußte der Vertrag noch mal geändert werden, um überall das richtige Änderungsdatum ein zu geben.

Seid ihr noch da?

Jetzt war dann alles gut. Bis heute, als ich mich umziehen wollte und ein Mitarbeiter mir hinterher rannte in den Umkleideraum und meinte daß wir noch mal nach der Vertragsänderung schauen sollten. Da platzte mir der Kragen und ich wurde etwas deutlich und auch ein wenig unhöflich. Ich mit zur Theke. Was er genau wollte weiß ich nicht, ich habe gleich losgelegt und gesagt dass sie bitte schön selber alles richtig eintragen sollen in ihrem Computer, daß das jetzt das vierte Mal ist daß ich damit belästigt werde, und das für mich jetzt das Gespräch beendet sei und ich jetzt trainieren werde.

Am Ende des Trainings bin ich noch mal zu ihm hin, und anscheinend wollte er mir nur eine Kopie der Änderung geben. Ob ich etwas überreagiert habe? Kann sein, aber ich bin ja auch provoziert worden.

Verschillende soorten sport

We kijken half naar een voetbalwedstrijd tussen het Duitse dames-elftal en een ander land. We zitten 's avonds na het eten in een groepje bij elkaar, de deelnemers aan de Paragliding-cursus. De voetbalwedstrijd is afgelopen, de winnaars juichen en de verliezers zakken op de typische manier in elkaar, zoals wanhopige voetballers dat na een wedstrijd graag doen. Het is alsof de wereld voor ze in elkaar stort, het is tragisch, je zou niet willen ruilen met een prof-voetballer op dat moment.

HiD in de ronde: Bij die sport is er altijd een verliezer. Bij Paragliding niet, daar verliest er niemand.

Korte stilte en dan aarzelende instemming.

Wat een kutdag. Of: De frustratie van de windsurfer

Eigenlijk heb ik het eindelijk voor elkaar. Met veel moeite heb ik aan de Alperstedter See een stalling voor mijn surfplank bemachtigd. Dat is erg moeilijk, want er zijn maar 20 plaatsen, en ongeveer 5 keer zoveel gegadigden. Het is niet goedkoop met 30 euro per maand, maar het heeft een groot voordeel. Ik hoef niet meer moeizaam alle spullen uit de kelder te slepen, op de auto te binden, aan het water de spullen van de auto af te halen, het zeil op te tuigen, en na afloop alles nog een keer te herhalen in de omgekeerde volgorde. Het zeil hangt nu opgetuigd in de stalling, ik hoef alleen de giek er nog aan vast te maken.

Vroeger had ik ook zo een soort stalling bij de Westeinder Plassen in Aalsmeer. Dat was een stuk goedkoper met 120 gulden per jaar, en daar was nog een kleedruimte met warme douche bij. Waarschijnlijk werd dat gesubsidieerd?

Ik heb minstens 5 keer gebeld en ben 2 keer langs geweest, en zo kon ik een plekje bemachtigen. De stalling is van mei tot oktober, dan moet je er weer uit. Het jaar daarop krijgt iedereen die erbij was een briefje of hij weer van de stalling gebruik wil maken, en wie niet snel genoeg reageert, is zijn plek kwijt.

Voor vandaag was op www.windguru.cz ideaal surfweer aangekondigd: de hele dag windkracht 4 met vlagen windkracht 6. Het kan eigenlijk niet beter. Ik was dus helemaal blij. Bij het water aangekomen bekroop me al een vaag vermoeden. De golven zagen er niet uit zoals bij windkracht 4; dan krijgen ze namelijk witte schuimkoppen. De wind is vaak erg veranderlijk, en dus maakte ik me niet teveel zorgen. Na 10 minuten stak er een windje op en ik voer weg. Het ging aardig, ongeveer 5 minuten en toen was de wind weer weg. Het is vreselijk frustrerend om te surfen met te weinig wind. Surfen met goede wind is heerlijk. Het gevoel is vergelijkbaar met een succesvol optreden waarbij het publiek applaudiseert, of een verkoper die een goede deal heeft afgesloten, of een verliefdheid die beantwoord wordt. Surfen met te weinig wind is niets. De plank en het tuig zijn geoptimaliseerd voor stevige wind, en bij weinig wind wordt het geheel een inspannende en wiebelige aangelegenheid waarbij je vaak in het water valt. Het is niet alleen niet leuk, het is ronduit vervelend. En weet je wat het nog erger maakt? De valse hoop van de wind die regelmatig kortstondig opflakkert om dan snel weer te gaan liggen. Je wordt aan het lijntje gehouden, je wordt in de zeik genomen, je wordt gefrustreerd. Steeds weer komt de hoop terug dat de dag misschien toch nog gered wordt, om dan snel weer in de grond gedrukt te worden. Het is niet leuk.

Na een uur gaf ik het op. Met weinig wind is het moeilijk terug te laveren naar het startpunt, dus toen er een klein beetje wind kwam, maakte ik daar snel gebruik van om terug te varen. Als ik alleen ben op het water laat ik mijn frustratie soms de vrije loop en scheld hardop tegen de wind en tegen deze streek waar de wind zoveel slechter is als aan de kust. Daar moet ik mee oppassen, want het geluid op het water draagt ver, en soms horen de mensen mij.

Morgen wordt het nog beter, zegt windguru. Voorlopig ben ik nog onverbeterlijk optimistisch, en ik ga het natuurlijk morgen weer proberen. Misschien komt het dan toch nog goed met dit weekend.

Ik droom wel eens van windsurfen. Gek genoeg droom ik nooit van een mooie dag op het water. Als ik over windsurfen droom, dan gaat er altijd iets mis. Ik vind mijn bestemming niet, of ik ben een wezenlijk onderdeel vergeten waardoor ik niet kan varen. Of ik heb zoveel oponthoud, dat de wind alweer is gaan liggen tegen de tijd dat ik begin.

Ik moet een andere hobby zoeken.

Nog een relletje: Van Gaal contra Uli Hoeneß

Van Gaal heeft het niet gered. De koppige botte Hollander zonder humor is gestruikeld over de ingesleten gewoontes en ongeschreven machtsverhoudingen binnen FC Bayern. Vanaf dit weekend is het dit jaar niet alleen meer zijn laatste seizoen bij de club, maar zijn werkzaamheden als trainer zijn onmiddelijk stopgezet. Bayern is bang dat ze anders de Champions League niet meer halen.

De redenen voor zijn vertrek die tussen de regels van de nieuwsberichten doorsijpelen zijn om van te smullen. "Van Gaal heeft Hoeneß altijd een beetje 'abserviert'. Dat kun je niet maken. Dat is net als een sneeuwbal die steeds groter wordt en dan uit elkaar spat", aldus Franz Beckenbauer. Je kunt je goed voorstellen hoe van Gaal iemand "abserviert". Dat doet hij ook graag met journalisten die naar zijn mening niet genoeg verstand hebben van voetbal; met een milde glimlach en een botte opmerking in gebroken Duits, maar wat het allerbelangrijkste is: zonder het nodige RESPECT.

Respect had hij ook niet voor de star-spelers van FC-Bayern. Dat kun je tenminste opmaken uit de verwijten van Hoeneß dat sommige spelers niet met plezier, maar met angst het veld opgingen. Ach god, die arme voetballers!

Exit Louis van Gaal in Duitsland. Bedankt voor de mooie televisie-momenten, een betere schildering van de cultuur-clash is moeilijk voor te stellen. Ik begrijp dat de aanbiedingen van andere dure clubs al binnen zijn, dus over je toekomst zal ik me geen zorgen maken.

Boulderen

In het kader van de midlife-crisis, het krampachtig proberen vast te houden aan de jeugd en de wanhopige pogingen lichamelijk fit te blijven, ga ik af en toe met mijn zoon klimmen in de sporthal. De klimhal in Erfurt die wij bezoeken heet in goed Duits BlockPark en er wordt daar niet geklommen of gekletterd, maar gebouldered.

Eigenlijk heb ik hoogtevrees, maar bij deze vorm van klimmen is dat nauwelijks een bezwaar door de geringe hoogtes. Bouldern is een vorm van sportklimmen waarbij je maximaal 2 of 3 meter boven de grond bent. De grond is bedekt met  een halve meter dikke schuimrubberen matten, dus je moet wel heel onhandig vallen om jezelf pijn te doen. Bouldern is iets meer op kracht gericht dan het traditionele sportklimmen, maar ook hier kom je veel verder door zoveel mogelijk "technisch" te klimmen en daarbij zo min mogelijk kracht te gebruiken.

Er zijn meerdere dingen fascinerend aan deze vrijetijdsbesteding.

Het is een zeer natuurlijke bezigheid voor mensen om op deze manier geringe hoogtes op te klauteren. Dat merk je bijvoorbeeld daaraan hoe graag kleine kinderen in de hal komen en klimmen, en hoe ze zonder na te denken vaak soepel naar boven klimmen. Het is voor hun meer een gespecialiseerde speeltuin dan een "extreme sport".

Het is een aardige manier voor mijn zoon en mij om ons te meten. Je weet wel hoe dat is met zonen en vaders: de zoon probeert steeds weer bij het stoeien of hij nu al sterker is dan papa, bij het schaken of hij al slimmer is en bij het argumenteren of hij al overtuigender is. Ik denk dat het  belangrijk is dat hij ook af en toe wint, al gaat dat tegen mijn eigen overwinningsdrang in. Ik moet ook wedstrijdjes met hem doen waarvan ik weet dat hij ze wint, en ik moet daar een volwassen gezicht bij trekken. Zo kon hij gisteren twee keer een route klimmen die ik niet redde. (Waarbij ik eerlijkheidshalve moet zeggen dat ik niet meer zo bereid ben om tot het uiterste gaan om iets te presteren als vroeger.)

Het is mooi om klimmers te bekijken die het al beter kunnen. Zelfs als we pauzeren aan de bar zitten we de hele tijd naar filmpjes op de monitor te kijken van zogenaamde profi's. Soepel als een kat en behendig als een berggeit veroveren ze de bergwand. In de hal zelf zie je mensen soms aan handgrepen voorbij klimmen, aan die je zelf niet eens je eigen gewicht kunt houden als je het probeert.

Zowel voor de profi's als voor de beginners zijn er routes in de passende moeilijkhheidsgraad. Zo is het voor iedereen mogelijk om routes te proberen die je net niet kunt, de moeilijkheden te analyseren, verschillende technieken uit te proberen, en net zo lang door te gaan tot het lukt of totdat je geen kracht meer hebt. Het is een aangename en ongevaarlijke manier om je eigen grenzen op te zoeken. Het is in principe gezond voor je lichaam en geest, waarschijnlijk met uitzondering van de vingers en hun gewrichten; deze worden wel erg zwaar belast.

Eigenlijk kan ik geen enkel nadeel bedenken. Nou goed, het is niet helemaal goedkoop; het kost echter ook niet veel meer dan een bezoek aan de bioscoop. En het is waarschijnlijk niet geschikt voor mensen die verder helemaal geen sport doen of te zwaarlijvig zijn. Waar daarbij ongeveer de grens ligt, geen idee. De goede klimmers zijn in ieder geval klein en tenger.

Sprookje

(Gepost op zondag 11 juni om 15:50 uur, ruim vier uur voor de finale van het WK Nederland - Spanje)

Er was eens een klein land. In dat land woonden grote mensen. De grote mensen droomden van grootsheid. Ooit hadden ze de grootsheid gekend, maar dat was lang geleden. Zolang geleden, dat niet eens de grootouders van de grootouders van de oudste bewoner dat nog meegemaakt hadden. Koppig hielden de grote mensen echter vast aan die grootsheid van weleer. Ze bewonderden de schilderijen  en de boeken uit de goede oude tijd, toen de mannen nog echte kerels waren.

Er waren mensen die door een soort onbewuste waarnemingsvervorming dachten dat hun kleine landje nog steeds groots was en een belangrijke rol speelde tussen de andere, grotere landen. Dit was gelukkig een minderheid. Daar echter de grote meerderheid van de grote mensen zeer gevoelig was voor beloftes van een grootsheid die in de toekomst weer verworven zou kunnen worden, holden ze met graagte en zonder de nuchterheid waar ze eigenlijk zo trots op waren, achter iedereen aan die hun hoop hierop aanwakkerde.

Een groepje van mensen die er zeer bedreven in waren deze hoop aan te wakkeren, waren tweeentwintig volwassen mannen die er heel goed in waren een bepaald spel te spelen. Bij dit spel moesten elf van de tweeentwintig op een groot grasveld achter een bal aanhollen, en proberen die in een net te schoppen aan de overkant. Elf mannen uit een ander land waren de tegenstanders en moesten dit verhinderen, en tegelijkertijd de bal proberen in een net aan de kant van de grote mensen te schoppen.

De elf grote mannen uit het kleine landje konden heel goed schoppen, en zo kwam het dat ze bijna alle andere landen verslagen hadden. De bevolking van het kleine landje werd steeds opgewondener, omdat ze dachten dat hun elf mannen nu snel de beste van de wereld zouden worden. En dit zou betekenen dat het kleine landje eindelijk weer de grootsheid zou bereiken waar het al zo lang naar smachtte. Eindelijk gerechtigheid! De kranten en de mannen en vrouwen op de televisie van het kleine landje deden hun best deze hoop zoveel mogelijk aan te wakkeren. De stemming naderde het kookpunt. Belangrijke evenementen werden afgezegd, op de avond van het belangrijkste spel tegen het laatste land, de "finale", kwam het openbare leven volledig tot stilstand. Alle grote mensen, zelfs de kleine kinderen van de grote mensen, zaten aan de buis gekluisterd en koesterden hun bange hoop.

Helaas, het kwam zoals het moest komen. De elf mannen van het kleine landje bezweken geestelijk onder de druk van de opgeklopte (wan-)hoop van hun thuisfront. Het luchtkasteel zakte langzaam in elkaar alsof iemand stiekem een klein lekje erin had geprikt. En zo kwam het dat de mensen uit het andere land de bal vaker in het net wisten te schoppen dan de elf grote mannen. De grote mensen in het thuisland hadden een lange tijd nodig om weer tot bezinning te komen. Sommigen wilden het niet geloven, anderen waren woedend, weer anderen beweerden dat er vals was gespeeld. Maar na ongeveer een week was zelfs de laatste grote mens in het kleine landje doordrongen van de treurige waarheid. En ze wisten het nog niet, maar uiteindelijk was dit beter voor ze. Daar de mensen in het kleine landje nu weer met beide benen op de grond stonden, gingen ze allemaal weer hard aan werk, nog harder dan ze daarvoor al deden. En zo werd het kleine landje toch nog een beetje groots, doordat ze een van de welvarendste en eerlijkste kleine landen van de wereld werden.

En de grote mensen in het kleine landje leefden nog lang en gelukkig.

Olympische winterspelen 2010 Vancouver, Thüringen vs. Nederland

[Update 1 maart]: Zo, de Olympische Spelen zitten erop. Verderop in dit stukje kun je lezen hoeveel medailles Thüringen en Nederland gewonnen hebben. Om nu te bepalen wie er gewonnen heeft, kunnen we bijvoorbeeld drie punten geven voor een gouden medaille, twee voor een zilveren en een voor een bronzen. De uitslag is dan:

Nederland: 4x3 + 1x2 + 3x1 = 17 punten

Thüringen: 2x3 + 7x2 + 2x1 = 22 punten

THÜRINGEN HEEFT GEWONNEN!!!

Het leek me wel aardig om een medaille vergelijking te maken tussen Nederland, mijn voormalige thuisland, en Thüringen, mijn huidige thuisland. Nederland heeft veel meer inwoners dan Thüringen - in Thüringen wonen ongeveer 2 miljoen mensen -, maar daar staat tegenover dat Thüringen een middelgebergte heeft, het Thüringer Wald, en dat er meer een landklimaat heerst met koudere winters. In Thüringen zijn een aantal kleine wintersportgebieden, de bekendste zijn Oberhof en de "Ski arena" bij Steinach. In Thüringen wordt serieus getraind in het langlaufen, biathlon, bobsleeen en schaatsen.

Hier is de stand van vandaag, 25 februari 2010 eindstand:

Nederland: 4 goud, 1 zilver, 3 brons

Thüringen: 2 goud, 7 zilver, 2 brons
(Op dit moment heeft Duitsland 26 30 medailles in totaal, en staat daarmee op de tweede plaats na de USA)

Hier is een opsomming van de Nederlandse medaillewinnaars, het zal je niet verbazen dat er alleen maar vrijwel uitsluitend schaatsmedailles gewonnen werden:

Nicolien Sauerbreij, goud, parallell reuzeslalom snowboard
Ireen Wust, goud, 1500m schaatsen
Mark Tuitert, goud, 1500m schaatsen
Sven Kramer, goud, 5000m schaatsen
Annette Gerritsen, zilver, 1000m schaatsen
Bob de Jong, brons, 10000m schaatsen
Laurine van Riessen, brons, 1000m schaatsen
Sven Kramer, Mark Tuiten, Simon Kuipers, Jan Blokhuijsen, broms, ploegenachtervolging schaatsen


En dit zijn de winnaars uit Thüringen:

Andre Lange & Kevin Kuske, Oberhof, goud, 2 pers.-bobslee
Stephanie Beckert, Erfurt, Daniela Anschutz Thoms, Erfurt, goud, ploegenachtervolging schaatsen
Axel Teichmann, Lobenstein, zilver, 50 km cross-country skien
Alexander Roediger, Kevin Kuske, Martin Putze, Andrea Lange, Oberhof, zilver 4 p. bobslee
Stephanie Beckert, Erfurt, zilver, 5000 m schaatsen
Stephanie Beckert, Erfurt, zilver, 3000 m schaatsen
Axel Teichmann, Lobenstein & Tim Tscharnke, Biberau, zilver, cross country skien
Andreas Wank, Oberhof, zilver, team-skispringen
David Möller, Sonneberg, zilver, slee (luge?)
Tino Edelmann, Zella-Mehlis, brons Noorse combinatie team 4x5km
Andrea Henkel, Großbreitenbach & Kati Wilhelm, Zella Mehlis, brons, Biathlon, 4x6km


Bron: Ik heb de informatie van deze site gedestilleerd.

Fitness

Na 5 jaar omzwervingen in andere sporten ben ik nu weer terug bij fitness. Ik was er mee opgehouden omdat het te saai werd, maar alles wat athletiek is wordt saai als je het maar lang genoeg doet.

Ik heb een tijd gejogd, en dat is niet slecht, maar op den duur kreeg ik toch teveel last van mijn knieen en mijn achillespezen. Vervolgens heb ik het met zwemmen geprobeerd, een supergezonde sport, maar het nadeel is dat je iedere keer het water in moet...

De enige sporten die je volgens mij echt voor je plezier doet, zijn sporten die je met anderen samen doet, zoals tennis of voetbal. Ik speel nu af en toe tennis met een collega.

In het vakantiehotel in Seefeld heb ik de apparaten in de fitnessruimte geprobeerd, en ik kwam er weer achter waarom ik deze sport zo lang gedaan heb; je voelt je er gewoon lekker bij, in tegenstelling tot duursporten als lopen en zwemmen, waar het altijd een soort geploeter is. Bij duursport moet je altijd jezelf overhalen om door te gaan, en niet op te houden en lekker uit te rusten. Het is altijd een beetje een 'quälerei'.

En sinds vorige week ben ik bij de nieuwe fitness club hier in de stad. Spiksplinternieuw met honderdduizend apparaten, veel ruimte, een goede prijs (5 euro per week als je je voor 2 jaar aanmeldt, 7 euro bij 1 jaar), en een "Getränke-flatrate" voor 1 euro per week. Gisteren heb ik me laten instrueren door een trainer, een jonge fysiotherapeut namens Marc. Ik heb mijn 15 jaar ervaring met fitness ingeslikt en met een open oor geluisterd naar wat hij te vertellen heeft. Het is sowieso goed om regelmatig van trainingsplan te veranderen. Hij vertelde een paar dingen waar ik het wel mee eens was (meer 'funtionele' oefeningen in plaats van oefeningen waarbij spiergroepen geisoleerd worden getraind), en ik heb ook nog een paar nieuwe dingen opgestoken.

Mijn eerste idee was dat ik hem zou aanhoren en daarna gewoon mijn eigen plan volgen, maar ik heb me laten overtuigen zijn trainingsschema te volgen. Bij deze.