Bakken

Ik ben aan het bakken geslagen. Tot nu toe heb ik appeltaart, beigli (Hongaarse kerstgebak), vegane kwarktaart en brood gebakken.

Begonnen ben ik met appeltaart op het bakblik. We zijn een groepje vrienden die af en toe bij elkaar op de koffie komen. Omdat een van ons slecht ter been is, vinden de koffiekransjes steeds vaker bij mij plaats; ik woon namelijk als enige op de begane grond. Voor zo een bijeenkomst heb ik de appeltaart gebakken. Hij was simpel, ik zoek altijd de simpelste recepten uit omdat ik immers nog een beginner ben.

Toen kwam de beigli, het Hongaarse kerstgebak. Beigli is moeilijk en veel werk. Ik had het een paar jaar geleden al eens geprobeerd, en dat was niet helemaal gelukt. Beigli is een opgerold gebak met een vulling van gemalen maanzaad en gemalen nootjes. Alles wordt zelf gemaakt, het deeg en de vulling. De eerste keer viel de rol een beetje uit elkaar, nu ging het beter. De beigli was een succes, iedereen vond het erg lekker. Het bijzondere van dit gebak is dat het deeg niet zoet is, het lijkt een beetje op brood, terwijl de vulling zoet is en lekker naar nootjes smaakt. Dit contrast maakt het interessant. Ik houd bijvoorbeeld ook van grapefruits die bitter en zoet tegelijk zijn.

Bij de voorbereiding van het deeg met gist voor de beigli viel me al op dat het op brood leek. Ik heb in Duitsland bij de bakker en in de winkel nog steeds niet mijn ideale brood gevonden, terwijl er toch erg veel verschillende soorten zijn. Wat je namelijk niet kunt krijgen in Duitsland is volkoren tarwe-brood. Er is wel volkoren-brood, maar dat is altijd een mengsel van rogge en tarwe. Het enige dat in Duitsland enigszins lijkt op het Nederlandse brood is toastbrood. Dat is goedkoop fabrieksbrood waar ik niet zo enthousiast over ben. Na de beigli dacht ik bij mezelf: zo moeilijk kan brood bakken niet zijn, ik doe het zelf! En dus zocht ik een simpel recept voor volkoren tarwe-brood met gist.

Vorige week ging ik aan de slag en wat zal ik zeggen: het was meteen raak. Ik moet nog een beetje experimenteren met de tijden, maar in principe ben ik al tevreden. Mijn brood is wel veel compacter dan het Nederlandse tarwe-brood, maar het smaakt goed. Ik vraag me af hoe het Nederlandse brood zo luchtig wordt, alhoewel ik dat zelf niet nastreef. Ik was zo tevreden met mijn brood dat ik er deze week nog een heb gebakken. Als ik thuis ben zal ik nog een paar foto's plaatsen.

Als kerstkadootje had ik een receptenboekje voor vegaan gebak gekregen, en daaruit heb ik de vegane kwarktaart gemaakt. Die was wel lekker, maar qua smaaak toch niet echt met een kwarktaart te vergelijken. Het was meer een soort vanille-citroen-puddingtaart. Ook lekker!

 

 

 

Op de kerstmarkt in Erfurt

Ik ben van het weekend op de Weihnachtsmarkt in Erfurt geweest. Zo kan ik met mijn zoon een of twee uurtjes slenteren en onderweg ontspannen over van alles en nog wat leuteren. Vreemd genoeg kom je daar niet aan toe als je gewoon thuis aan de koffietafel zit, maar zo is het nu eenmaal. Bewegende benen maken de tongen los. Er kleeft wel een nadeel aan de Weihnachstmarkt, en dat zijn de andere mensen.

Ik heb een langzaam groeiende hekel aan plaatsen waar veel mensen zijn. Het is geen fobie, en ik krijg ook geen paniek-aanvallen. Het is meer zo dat ik niet geconfronteerd wil worden met mijn eigen nietigheid. Ik krijg de zenuwen van een menigte mensen waarvan ieder lid zijn eigen leven leidt, zijn eigen zorgen heeft en zijn eigen dingen die heel belangrijk zijn, met zijn eigen haast om ergens te komen zodat hij even niet oplet waar hij loopt. Als er van honderd mensen tien personen even niet opletten, dan heb je een ondoordringbaar gewoel. Al deze mensen maken mij duidelijk hoe onbeduidend mijn eigen leventje is, en dat wil ik helemaal niet weten. Bovendien lopen ze me in de weg bij het bereiken van mijn eigen belangrijke bestemming. Ze zijn vervelend, te langzaam of te snel, het zijn er teveel, ze hebben geen smaak, ze zijn lawaaig. Ze pochen op hun "Fußgängerzone" als ik een keer met de fiets ergens langs moet, terwijl ze zelf in groten getale te voet midden over de weg lopen. Patjepeeers! Plebs! Voetvolk! Hoi polloi! Unterschicht!

Grootmoedig als ik ben, heb ik de andere mensen vergeven voor het feit dat ze bestaan, en er het beste van gemaakt. Het leukste deel van de kerstmarkt is de zogenaamde Mittelaltermarkt (middeleeuwse markt), die altijd op de Wenigemarkt te vinden is. Daar kopen we meestal een falafel. Ik ontdekte een kraampje met Arabisch gebak, koffie en thee, met een sympathieke Bulgaarse verkoopster. Lekker! Ik nam een Dattelstange, een soort staafgebak met vulling van dadels en gemalen noten, en een glas yogi-thee. Zoon nam een ander gebak ter grootte van een kindervuistje, dat hoofdzakelijk met gemalen noten gevuld was. Dat was zo machtig, dat we het samen moesten opeten.

Voor de rest bevinden wij ons in een winterslaap-achtige toestand, onderbroken door marathon-sessies van de serie "Two-and-a-half men". De winter is met volle heftigheid losgebarsten in Thüringen. Overal staan vrachtwagens scheef op de snelweg en veroorzaken lange files. Vanochten op de radio werden er files van 18 en 25 km genoemd. Geldt de nieuwe winterbanden-plicht eigenlijk niet voor vrachtwagens? Zo nee, dan wordt het hoog tijd.

Groeten uit de Zone

Een kerstverhaal (waar gebeurd)

Hij is geboren in een land hier ver vandaan. Een oud land, dat nu al bijna een halve eeuw geteisterd wordt door gewelddadige conflicten. Hij is een ondernemende geest, die zich niet snel door conventies en andere beperkingen in de luren laat leggen. Nadat hij verschillende beroepen uitgeoefend had, vestigde hij zich in India, en zette daar een eigen bedrijf op. Hij is jong (einde 30) en succesvol. Het bedrijf groeit, en heeft ondertussen ongeveer 100 medewerkers. Het is een meubelfabriek, en ze verkopen in verschillende landen. Hij ziet er goed uit, heeft een vlotte babbel. Vrouwen bij de vleet. Hij verdient goed in een land waar de meeste mensen maar weinig bezitten.
Op een dag ontmoet hij een Duits meisje in een winkeltje. Zij loopt stage. Ze is mooi. Ze is een stuk jonger (begin 20). Ze jobt erbij als fotomodel. Van het een komt het ander, en na een stormachtige korte romance wordt er afgesproken dat hij haar met kerstmis bezoekt in haar thuisland.

Zo gezegd zo gedaan. Een week voor kerstmis komt hij aan. Zij woont nog bij haar ouders. Op haar eigen terrein komt ze erachter dat hij toch wel een erge overheersende en bezitterige persoon is. Je zou ook kunnen zeggen een jaloerse macho. De versluierende exotische schittering, die hem in India nog omgaf, vervaagt, en daaronder komt de ware aard te voorschijn. Als hij haar verbiedt om sms-en te schrijven en te lezen als ze samen onderweg zijn, barst de bom. De zoveelste ruzie in 2 dagen tijd, en ze besluiten uit elkaar te gaan. Daar hij niet zo snel de geboekte reis kan veranderen, zit hij nu alleen in een hotel in Frankfurt, en het ziet er naar uit dat hij hier de feestdagem moet gaan doorbrengen.

In enigszins veranderde vorm wordt de toestand van de jongeman aan een sympathiek paar in Erfurt (...) meegedeeld. De dochter van het paar kent iemand die onze ongelukkige hoofdpersoon kent. Zij vertelt: "Hij is helemaal voor zijn vriendin naar Duitsland gekomen, en na 2 dagen heeft ze hem op straat gezet en nu moet hij kerstmis zielig en alleen in een hotelkamer vieren". Het sympathieke paar is de beroerdste niet, en besluit zonder dralen de onverwachte gast uit te nodigen om de kerstdagen bij hen door te brengen. De gast zorgt ervoor dat ze zich niet vervelen. Hij vertelt honderduit, laat foto's zien van zijn vrienden en zijn bedrijf. Hij is zeer UNTERHALTSAM. En een beetje chaotisch. Als hij naar de het postkantoor moet om geld op te halen dat getelegrafeerd wordt, belt hij op naar de dochter om te vragen of ze hem zijn paspoort kan brengen; dat was hij vergeten.

Tegen het paar is hij uiterst voorkomend en beleefd, tegen de dochter en een vriendin gedraagt hij zich anders. Niet direkt slecht, maar enigszins neerbuigend. Hij  is zeer gevoelig voor leeftijd en autoriteit.

Hij biedt aan een maaltijd te koken om iets terug te doen, en zo geschiedt het. Het koken blijkt zeer uitvoerig en volgens vaste rituelen te gaan. Het eten smaakt uitstekend.

Dan belt de vriendin. Door haar ouders enigszins op het geweten gewerkt, nodigt ze hem uit om alsnog de de kerstdagen met haar en haar ouders te vieren. Onze hoofdpersoon twijfelt. Hij vraagt om raad bij het sympathieke paar. Daar zij op dat moment nog niet het ware verhaal kennen, en denken dat de vriendin een harteloze kenau is, raden ze hem sterk af op de uitnodiging in te gaan. De hoofdpersoon zelf, die wel weet hoe de vork in de steel zit, neemt de uitnodiging toch aan. Diezelfde avond nog komt de vriendin langs met de auto en haalt hem op.

Hoe het afloopt? Dat weet ik zelf nog niet. Misschien zijn ze gelukkig bij elkaar. Hij had zelfs nog een vlucht naar Griekenland geboekt voor hen samen, om daar Oud en Nieuw te vieren. Misschien is hij iets tot inkeer gekomen, maar eerlijk gezegd geloof ik daar niet in. Ik ben bang dat ze geen gelukkig nieuwjaar beleven, die twee.

Kerstkadootjes

Morgen ga ik kerstkado's kopen.

Ik heb gehoord dat de mensen in Duitsland meer dan 300 euro aan kerstkado's uitgeven voor hun kinderen, PER KIND wel te verstaan. Toen ik dit bericht hoorde voelde ik een oprechte verontwaardiging in mij opborrelen over de vercommercialisering van kerstmis en de afstomping van de mensen in het algemeen die hun levensplezier alleen nog maar schijnen te kunnen verkrijgen door te consumeren, toen het tot mij doordrong wat waarschijnlijk de bron van deze informatie is. De detailhandel! Zij zelf plaatsen dit gerucht in de wereld in de hoop dat de mensen erdoor beinvloed worden en dan inderdaad meer geld gaan uitgeven voor de kerstkadootjes. Onder het motto: als iedereen zoveel geld uitgeeft, dan kan ik eigenlijk niet achter blijven. Stel je voor dat mijn kind veel minder kado's krijgt als de andere kinderen uit zijn klas, dan staan we mooi voor schut.

Haha, ik heb u door, snode verkopers, en ik trap er niet in.

300 Euro is ook belachelijk, eerlijk gezegd. Daar kom je bij uit als je dingen kado gaat geven als spelcomputers, televisies, en andere elektronische apparatuur. Ik ben een fervent voorstander van GEMATIGDE computer- en televisie-consumptie. Meestal zit ik erbij als mijn zoon aan de pc zit, en zowiezo staat er een kinder-internetfilter ingeschakeld. Ik ga liever met hem naar buiten een stuk wandelen of frisbee spelen in het park, dat is een stuk gezonder.

Mijn zoon heeft een zeer specifieke wens voor kerstmis: een Nintendo DS Lite. In het licht van de voorgaande informatie zul je begrijpen dat ik niet sta te trappelen om aan deze wens te voldoen. Ik geef hem liever een ouderwets kado, zoals een bouwpakket of een meccano-doos. Misschien een model-spoorbaan? Mmh, dan zit je ook gauw bij 300 euro. Ik moet er nog over nadenken.

In mijn schoonfamilie is het momenteel zo dat iedereen voor iedereen kado's koopt. Dat houdt automatisch in dat je per persoon minder geld uitgeeft en dus ook meer flauwekul-kadootjes krijgt (after-shave, zoetigheid, zeepje, flesje wijn...). Ik heb al voorgeslagen dat we volgend jaar namen trekken zodat iedereen maar voor een andere persoon iets koopt, en dan kun je ook iets zinvols kopen. Mijn vriendin is het er al mee eens, nu de rest nog.