For a moment, freedom

Mijn plannetje om uit te leggen waarom de westerse democratie zo een slechte staatsvorm is, bleef me even in de keel steken toen ik gisteravond in de Kinoclub Hischlagufer de film For a moment, Freedom had gezien.

De film volgt 3 kleine groepen van mensen die uit Iran willen vluchten. Met veel geld belanden ze via allerlei wegen in Turkije. In tegenstelling tot wat ze verwachten, kunnen ze niet meteen doorreizen naar een land van hun keuze, het lijkt er meer op dat de problemen nu pas echt beginnen. Ze krijgen te maken met een bloedzuigende hoteleigenaar, ellenlange rijen voor het UNO-gebouw, keer op keer afwijzingen van de vluchteling-status, verraad, de Iraanse geheime dienst in Turkije, en discriminatie door de Turkse plaatselijke bevolking. De ene doorstaat dit alles met een onverwoestbaar optimisme, de andere ziet zichzelf als de totale mislukkeling omdat het hem niet lukt zijn gezin te helpen, en ziet zich uiteindelijk tot een dramatisch zelfmoord gedwongen.

De film is zo realistisch dat je met een gevoel van totale beklemming aan je stoel gekluisterd wordt. Als toeschouwer heb je voortdurend angst dat er weer iets mis gaat. Ondanks de uitzichtloosheid van de situatie zijn er ook een aantal vrolijke momenten en een aantal zeer ontroerende. Een uitzonderlijke film die ik zeer kan aanbevelen.

Een goede afwisseling nadat ik dit weekend Transformers, revenge of the fallen, en Mulholland drive heb bekeken.

Scheiße

De CDU en de FDP hebben de meerderheid en gaan regeren. Dat komt doordat ik niet mocht stemmen. Dat betekent voor de komende 4 jaar: nog minder belasting voor grote ondernemingen, geen landelijk minimumloon, het verschil tussen arm en rijk groeit verder (wat het de laatste 8 jaar al doet), de vermogensbelasting blijft weg, konservatieve christelijke normen blijven van kracht.

Het enig voordeel: er blijft een vrouw aan de macht, die natuurkunde gestudeerd heeft, uit het Oosten komt, en goed overweg schijnt te kunnen met andere regeringsleiders.