Ik loop echter vooruit op de dingen, op maandag starten we vanuit Dresden. Het eerst opvallende dat we zien is de Dresdense tabakfabriek "Yenidze". Wat daar precies het verhaal achter is, moest ik uit de Wikipedia halen. Het is een gebouw dat er zeer orientaals uitziet, en totaal misplaatst is in een buitenwijk van Dresden dat veel weg heeft van een industriegebied. Volgens wiki is het een voormalige tabaksfabriek, waarvoor de tabak uit de Turkse plaats Yenidze werd geimporteerd. Het opvallende uiterlijk heeft de ondernemer gekozen om zijn sigaretten te promoten.
(Mensen die de foto groter willen zien, klikken erop)
De fietspaden worden nu langzaam wat afgelegener, we fietsen door velden en heel licht glooiende heuvels. En dan opeens word ik aan mijn vaderland herinnerd en daaraan dat windmolens geen Nederlandse uitvinding zijn, zoals ik al eens eerder heb georeerd.
Het weer is niet alleen regenachtig, maar ook winderig. Het lijkt verdorie Nederland wel! Hier een bewegende en een stilstaande impressie van het typische weer van die paar dagen:
We komen aan in Meissen, een wijnstad. Hier wordt vooral witte wijn gebrouwd. Een kijkje op een mooie heuvel met wijn-aanbouw, een paar mooie grote huizen, en natuurlijk op de voorgrond de Nazca Cruiser (dat is de ligfiets). Daaronder zie je het uitzicht op de tegenoverliggende oever van de Elbe.
Ieder Duitse plaats plaats van betekenis heeft tenminste een burcht, een klooster of een indrukwekkende grote kerk. Meissen heeft de Albrechtsburg.
Stilleven nr 3, ligfiets voor rustiek muurtje in Meissen.
Ik heb de tijd voor dat stilleven omdat ik een stuk vooruit ben gereden, zodat ik A. en mevrouw HID kan schieten.
Na ongeveer 60 km besluiten we het voor gezien te houden in een gehucht namens Gohlis. Hier vinden we een klein pensionnetje. De eigenaar is een voormalige belastingconsulent die het na een hartaanval rustiger aan moet doen. Hij heeft een opmerkelijke hobby: een groot poppenhuis dat met veel zorg voor allerlei details is opgebouwd. Zelfs elektrisch licht zit erin. De poppetjes zijn ongeveer 5-7 cm groot. Oorspronkelijk wilde hij met een besturing eraan "scenario's" maken, dat betekent dat bijvoorbeeld ergens een deurtje automatisch opengaat, dat er dan geluiden klinken, dat er lichten automatisch aan en uit gaan, enzovoorts, maar dat werd teveel werk. Ik voel een mengeling tussen bewondering en verbijstering. Het poppenhuis heb ik niet gefotografeerd, omdat we oorspronkelijk de volgende ochtend nog een keer wilden gaan kijken, maar dat komt er niet van. In plaats daarvan heb ik een elegant nachtkastje op de slaapkamer vastgehouden.
's Avonds eten we in een soort eetcafe annex dorpskroeg. Hier kent iedereen elkaar. De mensen die binnenkomen of weg gaan, kloppen bij iedereen ter begroeting even op de tafel, ook bij ons. Dit is een gewoonte die ik in Oost-Duitsland wel vaker heb gezien, maar die normaal gesproken alleen wordt uitgevoerd bij mensen die je kent.
De uitbater van het cafe, dat meer wegheeft van een sportkantine dan een kroeg, is een oude man die de voormalige burgemeester van de gemeente is. Vol trots geeft hij ons - heel langzaam - een rondleiding door het gebouw met feestzaal. Ik vind het vreselijk saai, maar zet een beleefd geinteresseerd gezicht op. Mevrouw HID en A. schijnen wel echt geinteresseerd te zijn. Dat maak ik tenminste op uit het enthousiasme waarmee ze onze pensionhouder berichten van de rondleiding.
Wordt vervolgd