Essen

Deze week was ik drie dagen in Essen. De Bundesagentur für Arbeit (BfA) betaalt onder bepaalde voorwaarden beroepscursussen aan mensen bij bedrijven in Kurzarbeit (deeltijd-WW), en daar mijn bedrijf nooit te beroerd is om een graantje mee te pikken, en ikzelf sowieso niet, deed ik een cursus "Profinet" bij Siemens in Essen. Profinet is een industrieel netwerk dat bestaat uit een combinatie van Profibus-protocollen en Ethernet-hardware. Maar genoeg daarover.
Ik had een hotelletje uitgezocht in het centrum op 10 minuten loopafstand van Siemens, en om de maandagochtend-stress van vroeg opstaan en filerijden te voorkomen, ging ik zondagavond alvast op weg. Met een auto van de zaak, ons bedrijf heeft een paar Audi A4's, uiteraard TDI. Even lekker op het gaspedaal trappen, wat een perfecte auto is dat. Zo zoefde ik ontspannen met een gangetje van 160-190 over de toch wel drukke snelwegen. Op de terugweg was het wel weer even afkicken in mijn ouwe Daewoo.
's Avonds alvast een kleine wandeling gemaakt om het centrum van Essen te verkennen, en wat schetst mijn verbazing toen ik op niet meer dan 100 meter afstand van het hotel een reusachtige piano-winkel vond, Piano Schmitz:

In de etalage zag ik een paar pianolampen, waar ik al een hele tijd naar op zoek ben. De volgende dag ging ik dus naar binnen om te informeren. De lampjes gingen echter boven mijn budget. Ik bedoel, ik kan het wel betalen, maar het gaat me een beetje gegen den Strich om 175 Euro voor een lampje uit geven. De eenvoudige uitvoering met een gloeilamp in plaats van een halogeen lamp kostte dan wel slechts 160 euro, maar ook dat is me te gek:

Eenmaal binnen liep het water me in mijn mond van al die mooie piano's en vleugels. Het was een grote zaak met meerdere toonzalen. In de eerste zaal stonden alleen maar concertvleugels, in de volgende piano's en kleinere vleugels, en in de derde ruimte elektrische piano's en keyboards. De winkel was groot, indrukwekkend, je merkte dat hier mistens honderd jaar vakmanschap in de lucht zweefde, en de instrumenten waren zonder uitzondering zeer prijzig. Een vleugel stond voor 75.000 euro in de etalage. Er waren geen klanten behalve ik, en toch waren achterin de winkel in een bureautje drie mensen aan het werk. Enigszins verlegen vroeg ik of ik misschien wat mocht spelen op een van de instrumenten, en ik verwachtte al met een minachtende blik weggestuurd te worden, of op zijn minst aan een ondervraging blootgesteld te worden wat ik dan wel niet zocht, maar niets van dit alles. Met een brede glimlach zei de verkoper: "Maar natuurlijk, graag zelfs. Daarvoor staan ze er." Daaraan kun je een goede verkoper herkennen. En dus speelde ik mijn Impromptu Opus 90 in B-mineur van Schubert, een stuk dat ik ijverig aan het instuderen ben voor het concert van de muziekschool in juni, op een woonkamer-vleugel van C. Bechstein. Je hoeft niet bijzonder goed te kunnen spelen om van een goed instrument te kunnen genieten. Wat een prachtige piano is dat. De klank is vol en helder, de aanslag is perfect. Ik was gelukkig.
(In de winkel zelf durfde ik geen foto's te maken. Hier een plaatje van de Bechstein van buiten door het raam.)

Vervolgens heb ik het centrum nog wat nader bekeken. Ik ben in de Lichtburg geweest, en heb daar de indrukwekkende film "Sin Nombre" gezien, en de dag daarop de wat minder indrukwekkende film "All about Steve" met Sandra Bullock. De Lichtburg is een mooi grote oude bioscoop, en bekleedt wat mij betreft een goede tweede plaats in de top tien van mooiste bioscopen in Europa, na de Tuschinski in Amsterdam. Hieronder is een foto van mij, en hier zijn wat professionele plaatjes.

Hier zie je de schouwburg Grillo-Theater. Ik heb geen voorstelling bezocht, er was op die dag alleen een soort boekenbespreking. Op het pleintje voor het theater, linksonder op de foto, staat een kast met glazen klapdeurtjes. Ik zag daar mensen steeds dingen uithalen en lezen. Ik dacht het een verkooppunt was voor kranten, zoals je ze in Amerika ziet. Maar het bleek een boekenruilplaats te zijn. Iedereen kan daar boeken die hij niet meer wil hebben in leggen, of boeken uithalen om mee te nemen. Een grappig initatief, en er werd druk gebruik van gemaakt.

Er zijn binnenkort verkiezingen in de deelstaat, en er liepen meerder mensen met billboards rond om reclame te maken voor politieke partijen. Wat opviel, was dat voorbijgangers luidkeels met deze mensen in discussie gingen. Een stukje verderop werd ik aangesproken door een meisje dat om 20 cent bedelde om iets te eten. (Ze zag er niet uitgehongerd uit). Normaalgesproken in Amsterdam zou ik op mijn qui-vive zijn en al een antwoord paraat hebben, maar zij caught me off-guard. Ik graaide dus in mijn portemonnaie wat kleingeld bij elkaar. "20 cent?" vroeg ik, ongelovig over het kleine bedrag. "Ja," zei ze "als ik zo weinig vraag dan reageren de mensen niet zo raar". "En waarom heb je dan zelf geen geld?" vroeg ik, om toch iets te zeggen, wetende dat er sowieso een of andere kletsverhaal zou komen. Het antwoord heb ik dan ook niet meer echt beluisterd, ik liep snel weer verder.


Fonteintje met grappig standbeeld:

Carillon, dat ik een keer heb horen spelen:

Omgang met tinnitus

Eigenlijk mag ik hier niet over schrijven. Waarom ik dat niet mag, dat zul je weten als je dit stukje uit hebt. Tinnitus is een storing aan het gehoor, of beter gezegd: aan de hersenfunctie die de signalen van je oren verwerkt. Een tinnitus is een continue pieptoon die niet meer weggaat. Iedereen heeft wel eens last van een tijdelijke pieptoon na een bezoek aan de disco of een concert, maar sommige mensen hebben die pieptoon 24 uur per dag, en dat heet dan tinnitus. Ik heb tinnitus.

Tinnitus ontstaat door overbelasting van de oren, bijvoorbeeld door een pistoolschot vlakbij je oren. Het kan ook ontstaan als gevolg van psychische belasting zoals duurstress op het werk. Er is een zogenaamde infuus-therapie, waarbij je vloeistof via een infuus aan je bloed krijgt toegediend, maar dat heeft aleen maar placebo-werking. Er is in feite geen werkende therapie tegen tinnitus. Daarom zeggen de meeste huisartsen ook dat je er mee moet leren leven. Dat ze daarin gelijk hebben, wil ik hieronder verduidelijken.

Dat het effect van tinnitus niet te onderschatten is, kun je zien als je een beetje op internet rondstruint. Je vindt honderden forum-besprekingen en ervaringsberichten van mensen die met dit onderwerp worstelen. Bovendien heb ik hier in dit bedrijf een collega gehad die een paar jaar geleden 100% arbeidsongeschikt is verklaard door zijn tinnitus.

De tinnitus heeft de duivelse eigenschap dat je hem niet waarneemt als je er niet aan denkt. (Nog even afgezien van het feit dat omgevingsgeluid een invloed heeft: hoe minder omgevingsgeluid, hoe duidelijker de tinnitus.) Om hem niet te horen, moet je er niet aan denken. Hij verwijnt niet, maar je neemt hem niet waar. Dat lijkt tegenstrijdig, maar het is zo. Het is ongeveer net zoals wanneer je ander omgevingsgeluid wegfiltert: wanneer je je bijvoorbeeld concentreert op een gesprek, en daarbij het achtergrondgeluid van de televisie wegfiltert. Het probleem is dat je je niet kunt concentreren om iets NIET te horen of ergens NIET aan te denken. We kennen allemaal het voorbeeld: tel eens tot tien zonder aan een blauwe olifant te denken. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10. Zie je wel? Dat lukt niet.

Hier hebben we dus een heus dilemma. Om er vanaf te komen, moet je er niet aan denken: span je in, denk er niet aan,.. oh nee, dat kan niet. Ik denk er de laatste tijd steeds vaker aan. Zodra ik eraan denk, hoor ik hem, ook als ik hem tot dan toe niet hoorde. Ik denk eraan,.. plop, daar is hij.

Er is een oplossing, maar die vergt een beetje een flexibele instelling. Overtuig je zelf ervan dat de tinnitus eigenlijk helemaal niet zo erg is. Je kunt namelijk nog prima functioneren terwijl je een pieptoon hoort. Je kunt alle andere geluiden nog goed horen, je kunt lezen, praten, bewegen, alles functioneert. Het enige vervelende is dat het je afleidt. Het is echter niet schadelijk. Ook al zou je het de hele dag horen, dat maakt eigenlijk niets uit, je kunt NICHTSDESTOTROTZ prachtig functioneren.

Accepteer de pieptoon. Het is niet erg.

Zodra je er namelijk van overtuigd bent dat je ermee kunt leven, verdwijnt de dwangmatige behoefte om eraan te denken. Hoe minder je eraan denkt, des te minder hoor je hem. En als je geluk hebt, dan denk je er helemaal niet meer aan. En dan is hij weg. Je bent genezen. Het werkt echt. En daarom mag ik er ook niet over schrijven, want daarmee denk ik er weer heel intensief aan. Ein Teufelskreis!

Ik heb ooit in mijn jeugd een vergelijkbare dwangmatige gewoonte gehad: bij het lopen op straat moest ik mijn voeten altijd op een hele tegel zetten. Afhankelijk van de grootte van de tegels moest ik dan een of twee andere tegels overslaan. Eerst was dat een onschuldig spelletje, maar nadat ik het steeds vaker speelde, kon ik op een gegeven moment niet meer anders. Ik moest steeds op deze manier lopen, het was gewoon griezelig. Als je het niet gelooft, dan moet je maar eens naar Jack Nicholson kijken in de film "As good as it gets". Daar heeft hij ondere andere deze dwangmatige storing. Bij mij heeft dat zeker twee maanden geduurd. Door continu bewust steeds anders te lopen, en waarschijnlijk doordat ik door andere dingen afgeleid werd, ben ik er weer vanaf gekomen.