Onweer boven Saalfeld / Gewitter über Saalfeld

Als hobby-paraglider ben ik nogal geinteresserd in het weer, en daarom was ik wild enthousiast toen ik onderweg van het werk naar huis  deze indrukwekkend onweerswolk zag. Het is er een uit het schoolboekje, perfect gevormd, in het Duits heet zoiets een Amboß-Wolke (aambeeld-wolk).

Jammer genoeg had ik alleen mijn ouwe Nokia bij me die geen mooie foto's maakt, maar de wolk is zo mooi en zeldzaam dat ik ze toch wil publiceren.

De wolk was reusachtig en zag er uit als een ontplofte atoombom. Op deze foto's is de afstand 50-60 kilometer. Een goede onweerswolk als deze is 10 km hoog, en grof geschat is hij meerdere tientallen kilometers breed.

Dat de bovenkant van de wolk zo uitwaaiert en zijn scherpe contouren verliest, ligt eraan dat op die hoogte de wolk niet meer uit watercondens maar uit ijskristallen bestaat. Een onweerswolk is simpel gezegd een door-ontwikkelde regenwolk. Binnen de wolk waaien extreme opwaartse winden. Hier worden de waterdruppels omhoog gejaagd totdat ze bevriezen en als hagel naar beneden vallen. Daar smelten ze weer en worden tot regendruppels. Dat proces herhaalt zich zolang totdat de hagelstenen zwaar genoeg zijn om naar de bodem te vallen. 

Verandering

"We hebben het er allemaal over, jezelf te veranderen, maar Bob die doet het gewoon".

Dit was een van de commentaren uit de omgeving die ik krijg op mijn pianoleraar-plannen. Dat slaat de spijker wel aardig op zijn kop. Ik doe het gewoon. Het is een soort overmoed, om in dingen te springen waarvan je niet helemaal zeker weet of het wel gaat lukken. Een soort overmoed die je eerder in landen als Nederland en de USA vindt. In Duitsland zijn mensen zeldzaam die een beroep uitoefenen waarvoor ze niet uitdrukkelijk hebben gestudeerd.

Ja natuurlijk ben ik bang. Bang dat ik te weinig verdien. Dat ik na twee jaar met hangende pootjes weer ga solliciteren omdat het spaargeld op is. Dat mijn leerlingen mij ontmaskeren als een "charlatan". Dat ik te veel hooi op mijn vork neem. Dat er leerlingen komen die beter spelen dan ik.

Ik heb nog geen ontslag genomen. Ik bevind mij in een aan mezelf opgelegde proeftijd als pianoleraar. (Ik geef op het moment drie avonden in de week les (naast mijn fulltime job als PLC-programmeur.)) Er komt een moment dat ik de knoop moet doorhakken. Ik moet dan de beslissing nemen terwijl ik er niet genoeg gegevens voor heb. Dat punt gaat komen en ik ga de beslissing nemen.

Als ik dat gedaan heb, deze zomer, dan ben ik daarna alleen nog pianoleraar en geen programmeur meer. Ik zal in het begin slechts 1-2 dagen in de week les geven. Er is een gestadige stroom van nieuwe aanmeldingen, dus het werk wordt vanzelf meer. In de aanvangstijd zal ik veel gelegenheid hebben om zelf te studeren.

En dan word ik een goede pianoleraar.