Verandering

"We hebben het er allemaal over, jezelf te veranderen, maar Bob die doet het gewoon".

Dit was een van de commentaren uit de omgeving die ik krijg op mijn pianoleraar-plannen. Dat slaat de spijker wel aardig op zijn kop. Ik doe het gewoon. Het is een soort overmoed, om in dingen te springen waarvan je niet helemaal zeker weet of het wel gaat lukken. Een soort overmoed die je eerder in landen als Nederland en de USA vindt. In Duitsland zijn mensen zeldzaam die een beroep uitoefenen waarvoor ze niet uitdrukkelijk hebben gestudeerd.

Ja natuurlijk ben ik bang. Bang dat ik te weinig verdien. Dat ik na twee jaar met hangende pootjes weer ga solliciteren omdat het spaargeld op is. Dat mijn leerlingen mij ontmaskeren als een "charlatan". Dat ik te veel hooi op mijn vork neem. Dat er leerlingen komen die beter spelen dan ik.

Ik heb nog geen ontslag genomen. Ik bevind mij in een aan mezelf opgelegde proeftijd als pianoleraar. (Ik geef op het moment drie avonden in de week les (naast mijn fulltime job als PLC-programmeur.)) Er komt een moment dat ik de knoop moet doorhakken. Ik moet dan de beslissing nemen terwijl ik er niet genoeg gegevens voor heb. Dat punt gaat komen en ik ga de beslissing nemen.

Als ik dat gedaan heb, deze zomer, dan ben ik daarna alleen nog pianoleraar en geen programmeur meer. Ik zal in het begin slechts 1-2 dagen in de week les geven. Er is een gestadige stroom van nieuwe aanmeldingen, dus het werk wordt vanzelf meer. In de aanvangstijd zal ik veel gelegenheid hebben om zelf te studeren.

En dan word ik een goede pianoleraar.

Statusbericht

Ik leef nog, en het bevalt me goed niet meer zo veel tijd aan bloggen te besteden.

Ik heb twee mooie vakanties gehad, in Spanje en in Oostenrijk. In Spanje heb ik mijn zus bezocht en ik heb de omgeving leren kennen vanuit het perspectief van de paraglider. Het bleek dat december niet het juite seizoen is voor paragliding, vanwege gebrek aan zeewind (desalniettemin ben ik regelmatig gevlogen). De volgende keer ga ik dus in de nazomer of in de herfst. In Oostenrijk gaan we ieder jaar naar dezelfde plaats op wintersport, samen met mijn ultra-fitte vader die op relatief hoge leeftijd nog steeds op de ski's stapt om afdalingen te maken, en zo ook dit jaar. Deze keer had ik de paraglider mee en ik ben een dag gevlogen, begeleid door een paar locals. Het was prachtig vlieg-weer, dat betekent weinig wind en geen wolkje aan de lucht. Het enige nadeel was dat het ijskoud was; de maximum temperatuur was op die dag -10 graden.

Op het werk gaat het tegenwoordig iets gestructureerder toe door de nieuwe teamleider, maar de werkdruk is nog steeds te hoog.

Daarom was ik aangenaam verrast toen ik op pianoles nonchalant liet vallen dat ik ook wel zelf les zou willen geven. Uiteraard had ik in het achterhoofd dat dat niet mogelijk was, te hoog gegrepen, vanwege mijn niveau en het feit dat ik geen muzikale beroepsopleiding heb. De pianoleraar en leider van zijn eigen kleine muziekschool reageerde anders dan ik verwachtte: hij was helemaal blij dat ik genegen was om dat te doen. Het is helemaal geen probleem, ook omdat het een prive-muziekschool is.

Wie mij kent weet dat ik weliswaar licht ontvlambaar ben, maar ook niet over een nacht ijs ga. Daarom heb ik afgesproken dat ik eerst maar een tijdje lang een avond in de week les geef. Dan kan ik ervaring opdoen, en kijken hoe goed het mij en de leerlingen bevalt. Dat loopt nu sinds een paar weken, zonder grote blunders. In de toekomst wil ik dan overstappen op full-time, als dit allemaal goed gaat.

Helemaal zonder opleiding ben ik natuurlijk niet. Ik heb vroeger 10 jaar lang saxofoon gespeeld, en nu speel ik sinds 9 jaar piano. Lesgeven aan kleine groepen heb ik in mijn vorige baan ook uitgebreid gedaan, en ik vind dat ik goed in staat ben om dingen uit te leggen.

Also, drück mir die Daumen!