Ik heb gemerkt dat mijn voorwiel zich gedraagt alsof er een slag in het wiel zit, en bij nadere betrachting blijkt dit aan de band te liggen, die onregelmatig op de velg ligt. Op glad asfalt merk je het behoorlijk. Ik had de banden voor de tocht een beetje leeg laten lopen en weer opgepompt, en dat heeft het euvel blijkbaar versterkt. Dan treft het goed, dat we onderweg een kraampje van een of andere fietsenwinkel tegenkomen, die gratis kleine reparaties aanbieden. De jonge man doet erg zijn best, maar kan de slag niet wegkrijgen. Hij legt uit dat dit wel vaker voorkomt bij kleine wielen - mijn voorwiel is 20 inch -, de band past dan gewoon niet goed. Bij fietsaanhangers voor kleine kinderen bijvoorbeeld, die je in Duitsland veel ziet. Het kindje wordt dan lekker door elkaar geschud.
(klikken om de foto's te vergroten)
A. en mevrouw HID benutten het oponthoud voor een peukenpauze in regenpak.
Regelmatig zien we raderboten voorbijkomen, waar je tochtjes op kunt maken. Ze zien eruit als stoomboten, maar dat zijn het niet. Het rad wordt wel gebruikt voor de aandrijving.
De volgende twee foto's zijn van de beruchte Waldschlößchenbrücke. Deze idyllische aandoende naam is de misleidende aanduiding voor een moderne brug over de Elbe. Over de aanleg van deze brug is veel te doen geweest. De Unesco heeft Dresden de status van "Weltkulturerbe" onttrokken, omdat deze brug het landschap zo zeer ontsiert. Er is over gestemd, en de bevolking wil de brug schijnbaar toch hebben. Die hebben maling aan de status van Dresden en de bezoekersaantallen, als ze maar minder in de file hoeven te staan. Hier zie je de brug in aanbouw. Wat mij opvalt, is dat de brug nog vrij ver van het (mooie) stadscentrum ligt, en het aanzicht van Dresden zelf dus helemaal niet ontsiert. In tegendeel, in de buurt van het stadscentrum is al een vrij moderne brug over de Elbe.
En hier een voorbeeld van een van de vele mooie gebouwen, de staatliche Akademie der bildenden Kuenste.
De Frauenkirche is beroemd. Zoals in zoveel steden is de binnenstad van Dresden helemaal plat gebombardeerd aan het einde van de tweede wereldoorlog. Van de Frauenkirche bleef niet veel over, en de ruine bleef lange tijd staan als herdenkingsmonument aan de oorlog.
Na de Wende gingen er stemmen op om de Frauenkirche te restaureren. De overheid wilde er niet aan, en zo ontstond er een initiatief van burgers die zeer succesvol geld inzamelden. De Frauenkirche is toen gerestaureerd, en is onlangs in 2005 opgeleverd. Er is veel moeite voor gedaan om de originele losse stenen die nog over waren, OP DE JUISTE PLAATS in de kerk weer in te bouwen. Op de foto kun je deze stenen herkennen aan de kleur: de oude stenen zijn donker, die nieuwe zijn licht van kleur.
De binnenkant van de Frauenkirche is vol pracht en praal.
Tegenover de kerk ontdek ik een 7-persoonsfiets. Ken je die al, Xiwel? Vast wel. Je kunt hem huren om met een groep een beetje door de stad te toeren. Er bestaan ook meerpersoonsfietsen met een bar met biertap in het midden en uitsparingen voor de drankjes. Die worden vooral op Männertag gebruikt.
In Dresden gaan we naar de bioscoop om de film David Wants To Fly te zien, en komen daarbij langs der goldene Reiter. De film is overigens goed.
De goldene Reiter kijkt uit op de Hauptstraße, wat een nogal prozaische naam is voor een mooie brede laan met bomen en een breed voetgangersgebied in het midden. Mevrouw HID raakt in gesprekt met twee vrouwen met mopshonden. Ik posteer mijn ligfiets en schiet een plaatje. Ik krijg het idee om een serie foto' s te maken van allerlei mooie of beroemde plekken op de wereld, met mijn ligfiets op de voorgrond. Iemand anders (Matt dancing around the world) heeft iets soortgelijks gedaan met filmpjes waar op hij danst voor beroemde gebouwen. De foto's met de ligfiets zijn anders dan zulke filmpjes, ze hebben iets van een stilleven. Het lijkt me wel interessant.
P.S.
Weet je wat een hoax hoax is? Matt die uitlegt hoe hij zijn film genept heeft.
